Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν ήταν «διπλωματικός συμβιβασμός». Ήταν παράδοση. Παράδοση ονόματος, ιστορίας και πολιτικού πλεονεκτήματος σε ένα κράτος που δεν είχε τίποτα να προσφέρει και τίποτα να επιβάλει. Ένα κράτος χωρίς γεωπολιτικό βάθος, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα και χωρίς αυτάρκεια απέκτησε, με ελληνική υπογραφή, το όνομα «Μακεδονία» και τη διεθνή του κατοχύρωση. Όχι επειδή το επέβαλε, αλλά επειδή του το παραχωρήσαμε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε τη συμφωνία και την παρουσίασε ως διπλωματικό επίτευγμα. Στην πράξη, ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε τη συμφωνία και την πούλησε ως διπλωματικό επίτευγμα. Στην πράξη όμως πούλησε τη Μακεδονία, παραδίδοντας το όνομα και τη διεθνή του χρήση σε ένα κράτος που δεν είχε ούτε ισχύ ούτε λόγο να το διεκδικεί. Η χρήση του όρου «Μακεδονία» χωρίς ουσιαστικό προσδιορισμό, η σύγχυση γύρω από την ιστορική κληρονομιά και η συστηματική εργαλειοποίηση της ταυτότητας δείχνουν ότι η ίδια η συμφωνία δεν τηρήθηκε ποτέ.
Η Νέα Δημοκρατία, από την πλευρά της, ενώ κατήγγειλε τη συμφωνία πριν αναλάβει τη διακυβέρνηση, σήμερα επιλέγει τη διαχείριση της αδράνειας. Επικαλείται «διεθνείς δεσμεύσεις», αποφεύγει κάθε ουσιαστική κίνηση και αφήνει τη συμφωνία να λειτουργεί σαν αμετάβλητο δεδομένο, ακόμη κι όταν παραβιάζεται στην πράξη. Πρόκειται για συνειδητή επιλογή αποφυγής σύγκρουσης.
Την ίδια στιγμή, η πραγματικότητα αποκαλύπτει τους συσχετισμούς ισχύος. Τα Σκόπια εξαρτώνται σε κρίσιμο βαθμό από τα ελληνικά λιμάνια, τις ελληνικές οδικές αρτηρίες και την ελληνική παραγωγή. Όταν η Ελλάδα αντιμετωπίζει εσωτερικές κινητοποιήσεις, όπως την περίοδο αυτή με τους αγρότες, οι επιπτώσεις στη γειτονική χώρα είναι άμεσες και χειρότερες από την ίδια μας την χώρα. Προβλήματα τροφοδοσίας, μπλοκαρισμένες μεταφορές, οικονομική πίεση. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην τροφοδοσία ηλεκτρικής ενέργειας κηρύχθηκαν τα Σκόπια, λόγω σοβαρών δυσκολιών στην προμήθεια μαζούτ από την Ελλάδα.
Κι όμως, παρά αυτή την εξάρτηση, το ελληνικό κράτος συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν ο αδύναμος παίκτης. Δεν αξιοποιεί το πλεονέκτημά του, δεν θέτει όρους και δεν επαναξιολογεί μια συμφωνία που έχει ήδη υπονομευθεί από τη μία πλευρά. Αντίθετα, επιλέγει τη σιωπή.
Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι ότι «δεν γίνεται αλλιώς». Είναι ότι δεν επιχειρείται τίποτα διαφορετικό.
Γράφει ο Σαλαμινομάχος
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Πηγή: VoiceNews.gr
