Η αφήγηση περί «επενδυτικού success story» και «ισχυρής ανάπτυξης» φαίνεται πως καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα της αγοράς. Όλο και περισσότερες μεσαίες ελληνικές βιομηχανίες αναγκάζονται να στρέψουν το βλέμμα τους εκτός συνόρων, εξετάζοντας σοβαρά τη μεταφορά μέρους της παραγωγικής τους βάσης σε χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Βόρεια Μακεδονία. Αυτό που κάποτε αποτελούσε θεωρητικό σενάριο, πλέον μετατρέπεται σε επίσημες διαβουλεύσεις με τράπεζες, συμβούλους και ξένους φορείς, αποκαλύπτοντας το μέγεθος του αδιεξόδου.
Το «εκρηκτικό κοκτέιλ» που διώχνει την παραγωγή
Η απόφαση των επιχειρήσεων για διαφοροποίηση και μείωση του λειτουργικού τους κόστους δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα μιας σειράς χρόνιων παθογενειών που η Πολιτεία αδυνατεί να επιλύσει:
- Ασφυκτικό Κόστος: Το ενεργειακό κόστος στην Ελλάδα παραμένει από τα υψηλότερα σε ολόκληρη την Ευρώπη.
- Φορολογική Αβεβαιότητα: Ένα ρευστό φορολογικό περιβάλλον που καθιστά αδύνατο τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
- Επιπλέον Βάρη: Οι αυξημένες εργοδοτικές εισφορές σε συνδυασμό με τη σοβαρή έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού.
Ακόμη και τα πρόσφατα κυβερνητικά μέτρα στήριξης ύψους 300 εκατομμυρίων ευρώ χαρακτηρίζονται από τους ανθρώπους της αγοράς ως «ασπιρίνες» και προσωρινά τεχνάσματα που δεν αγγίζουν τον πυρήνα του προβλήματος.
Η μεγάλη αντίφαση της «Πράσινης Μετάβασης»
Το γεγονός αυτό αναδεικνύει μια κραυγαλέα ειρωνεία. Την ίδια ώρα που οι επίσημοι κυβερνητικοί κύκλοι πανηγυρίζουν για τα ρεκόρ στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και την «πράσινη μετάβαση», η πραγματική οικονομία στενάζει. Το ρεύμα παραμένει απαγορευτικό για την παραγωγή, πλήττοντας καίρια κλάδους έντασης ενέργειας, όπως η βιομηχανία τροφίμων, το μέταλλο και τα δομικά υλικά.
Ενώ δημόσια κυριαρχούν οι θριαμβολογίες, πίσω από τις κλειστές πόρτες των διοικήσεων σχεδιάζονται ταξίδια στα Βαλκάνια, όχι για τουρισμό, αλλά για την επιβίωση των επιχειρήσεων απέναντι σε ένα εγχώριο περιβάλλον που γίνεται ολοένα και πιο εχθρικό για την επιχειρηματικότητα.
