Ουσιαστικά πρόκειται για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα το οποίο έχουν υπογράψει δύο πρωθυπουργοί (Α. Σαμαράς, Α. Τσίπρας), ένας αντιπρόεδρος κυβέρνησης (Β.Βενιζέλος), οι υπουργοί που συμμετείχαν σε ΚΥΣΕΑ επί Σαμαρά και Τσίπρα και το πρόγραμμα, έχει εγκριθεί από την Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής (πρόεδρος Β. Μειμαράκης) και από το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΝ. Τα Γενικά Επιτελεία υποστηρίζουν ότι, τα 5 ΑΦΝΣ θα ενισχύσουν σημαντικά την αεροναυτική επιτήρηση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και είναι απαραίτητα για την συνεργασία Ναυτικού και Αεροπορίας. Η Τουρκία διαθέτει 18 τέτοιου τύπου αεροσκάφη , έναντι ουδενός της Ελλάδας. Είχαν καθηλωθεί 5 ΑΦΝΣ το 2008 επί υπουργίας Β. Μειμαράκη.
Δέκα χρόνια και 500 εκ μετά έγινε η πρώτη δοκιμαστική πτήση των «ακατάλληλων», κατά το ΓΕΝ, P3b ORION, ετών 60
To 1992, ανακινήθηκε το ζήτημα της αντικαταστάσεως των 12 παλαιών αεροσκαφών Π ναυτικής συνεργασίας HU-16B Albatros, που είχαν παραχωρηθεί το 1969 μεταχειρισμένααεροσκάφος, όταν ένα κατέπεσε στην αεροπορική βάση της Ελευσίνας, με απολογισμό 3 νεκρούς και 2 τραυματίες.
Οι ΗΠΑ προσφέρθηκαν ναδιαθέσουν παροπλισμένα P-3B του Ναυτικού των ΗΠΑ, αλλά το ΓΕΕΘΑ αντέδρασε, θεωρώντας, ότι ο συγκεκριμένο τύπος ήταν ακατάλληλος για τις επιχειρησιακές συνθήκες στο Αιγαίο.. Τελικά, παραλάβαμε 6 P-3B μεταξύ 1993-1996.
Το το 2009, τα P-3B αποσύρθηκαν από την υπηρεσία, καθώς ήταν ασύμφορη η διατήρηση τους.
Η Lockheed Martin προτείνει, το 2013, την παραχώρηση αποσυρθέντων P-3C ως EDA που επρόκειτο να ανακατασκευαστούν, αλλά το ΓΕΝ να επανεκτιμήσει το κόστος ενεργοποιήσεως των P-3B!
Είχε γίνει και μια άλλη αλλαγή τότε: στις 7 Μαρτίου, ο Αντιναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης είχε διαδεχθεί στο ΓΕΝ, τον Αντιναύαρχο Κοσμά Χρηστίδη.
Η Lockheed Martin θα απαντήσει στις 7 Μαΐου, με επιστολή της, θεωρεί πως, η λύση του εκσυγχρονισμού των P-3B, «δεν αποτελεί την ενδεδειγμένη επιλογή χαμηλού κόστους και ρίσκου βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα».
Η επιστολή της:
Ενώ όλα είναι έτοιμα για την “ανάσταση” των παροπλισμένων και ακατάλληλων στην κυριολεξία P-3B, μία ένα εξέλιξη θα δημιουργήσει ανησυχία στο ΥΠΕΘΑ και όχι μόνο.
Το 2014, η BAE Systems Australia ενημερώνει την Ελλάδαγια την διάθεση 5 AP-3C Orion έναντι 90-140 εκατ. €. Τα προσφερόμενα αυστραλιανά αεροσκάφη ήταν ανώτερα από τα ελληνικά σε όλους τους τομείς.
Αλλά έναν μήνα μετά, στις 7 Οκτωβρίου, δημοσιοποιείται η έγκριση του ελληνικού προγράμματος P-3B από τις αμερικανικές υπηρεσίες, με εκτίμηση κόστους 500 εκατ. $ (394,75 εκατ. €) για την LOA GR-P-GLI.
Αμέσως, στις 13 Οκτωβρίου, το ΚΥΣΕΑ εγκρίνει το πρόγραμμα, με την επισήμανση ότι το κόστος πρέπει να διατηρηθεί κάτω των 445 εκατ. $ (350 εκατ. €).
Ουσιαστικά πρόκειται για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα το οποίο έχουν υπογράψει δύο πρωθυπουργοί (Α. Σαμαράς, Α. Τσίπρας), ένας αντιπρόεδρος κυβέρνησης (Β.Βενιζέλος), οι υπουργοί που συμμετείχαν σε ΚΥΣΕΑ επί Σαμαρά και Τσίπρα και το πρόγραμμα, έχει εγκριθεί από την Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας της Βουλής (πρόεδρος Β. Μειμαράκης) και από το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΝ. Τα Γενικά Επιτελεία υποστηρίζουν ότι, τα 5 ΑΦΝΣ θα ενισχύσουν σημαντικά την αεροναυτική επιτήρηση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και είναι απαραίτητα για την συνεργασία Ναυτικού και Αεροπορίας. Η Τουρκία διαθέτει 18 τέτοιου τύπου αεροσκάφη , έναντι ουδενός της Ελλάδας. Είχαν καθηλωθεί 5 ΑΦΝΣ το 2008 επί υπουργίας Β. Μειμαράκη.
Η BAE Systems Australia «ενοχλεί» και πάλι το ΓΕΝ, αλλά δεν ασχολήθηκε ουδείς.
Ο τότε ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας, ζητάει παράταση της ισχύος, από την αμερικανική πλευρά της LOA GR-P-GLI, η οποία έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2013, λόγω των πρόωρων εκλογών που είχαν προκηρυχθεί. Η παράταση δόθηκε, με καταληκτική ημερομηνία την 15η Μαρτίου 2015, αλλά ούτε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δείχνει ενδιαφέρον για την πρόταση των AP-3C Orion της Αυστραλίας.
Μόλις 48 ημέρες μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, Στις 15 Μαρτίου 2015, το ΚΥΣΕΑ σπεύδει (γιατί;) να δώσει έγκριση στην κατακύρωση της LOA GR-P-GLI, με υψηλότερο μάλιστα όριο κόστους, στα 499,8 εκατ. $ (393,54 εκατ. €) με την ισοτιμία του Οκτωβρίου 2014.
Η απόρριψη της προτάσης των AP-3C της Αυστραλίας, εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για ενδεχομένη εξυπηρέτηση συγκεκριμένων εμπορικών συμφερόντων ανταγωνισμού εις βάρος μάλιστα της επιχειρησιακής ικανότητος του Πολεμικού Ναυτικού.
Τόσο ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας όσο και ο γενικός γραμματέας του ΥΠΕΘΑ Αντώνης Οικονόμου, είναι απολύτως εξοικειωμένοι με την υπόθεση, δεδομένου ότι την περίοδο των διεργασιών για το πρόγραμμα των P-3B κατείχαν τις ίδιες θέσεις.
Αυτά, δεν αποτελούν δικαιολογίες για τις αυτονόητες ευθύνες τόσο του πρώην ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου όσο και του κ. Αποστολάκη, ο οποίος ως Α/ΓΕΝ χειρίστηκε τις υποθέσεις αυτές, εγκρίνοντας ένα πρόγραμμα με συμβατικό χρονικό ορίζοντα υλοποιήσεως 7,5 ετών, προς κάλυψη μιας απαιτήσεως η οποία χαρακτηριζόταν «κατεπείγουσα» .
Φέτος, συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την ανάθεση συμβάσης, και ακόμα δεν έχει παραδοθεί κανένα αεροπλάνο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση πλήρωσε την τελευταία δόση το 2020.
Όταν θα παραδοθούν στο Ναυτικό, τα αεροσκάφη θα είναι 60 ετών!!!!!!
Σημειώνουμε, ότι το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν χαρακτηρισμένο ως “ακατάλληλο”, από το ΓΕΝ.
Ας τα δούμε όμως αναλυτικά! Να γιατί είναι όλο λάθος:
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ P-3 ORION: ΤΑ «ΓΕΡΟΝΤΙΑ» ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
Η υπόθεση των αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας P-3B Orion του Πολεμικού Ναυτικού αποτελεί ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα και διαβόητα σκάνδαλα των τελευταίων ετών στην ελληνική αμυντική πραγματικότητα. Αεροσκάφη που γεννήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’60, υπηρέτησαν για δεκαετίες στις τάξεις του Αμερικανικού Ναυτικού και στη συνέχεια μεταβιβάστηκαν στην Ελλάδα, αποτελούν σήμερα το επίκεντρο μιας ιστορίας που ξεκινά από την ανάγκη κάλυψης κενών στο Αιγαίο, αλλά καταλήγει να θυμίζει περισσότερο «νεκρανάσταση» παρά ενίσχυση.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: τα αεροσκάφη που παρουσιάζονται ως «εκσυγχρονισμένα» ή «αναβαθμισμένα» φέρουν στις πλάτες τους πάνω από μισό αιώνα ιστορίας. Πρόκειται για τα ακόλουθα πέντε αεροσκάφη, με καταγεγραμμένα στοιχεία ταυτότητας:
- P-3B LW – BuΝο 152744
- Αριθμός κατασκευής (C/N): 5184
- Πλευρικός Αριθμός: 744
- Παράδοση στο US Navy: 14 Ιουνίου 1966
- P-3B LW – BuΝο 153415
- Αριθμός κατασκευής (C/N): 5212
- Πλευρικός Αριθμός: 415
- Παράδοση στο US Navy: 11 Ιανουαρίου 1967
- P-3B LW – BuΝο 153424
- Αριθμός κατασκευής (C/N): 5221
- Πλευρικός Αριθμός: 424
- Παράδοση στο US Navy: 7 Μαρτίου 1967
- P-3B LW – BuΝο 153427
- Αριθμός κατασκευής (C/N): 5224
- Πλευρικός Αριθμός: 427
- Παράδοση στο US Navy: 24 Απριλίου 1967
- P-3B LW – BuΝο 153441
- Αριθμός κατασκευής (C/N): 5238
- Πλευρικός Αριθμός: 441
- Παράδοση στο US Navy: 3 Αυγούστου 1967
Όλα τους είναι προϊόντα μιας άλλης εποχής, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αναζητούσαν λύσεις στον Ψυχρό Πόλεμο για τον έλεγχο των σοβιετικών υποβρυχίων. Το ότι σήμερα, μισό αιώνα μετά, αυτά τα αεροσκάφη βρίσκονται στην καρδιά του προγράμματος «ενίσχυσης» της ελληνικής αεροπορικής ισχύος, εγείρει τεράστια ερωτήματα.
Το «διακομματικό» σκάνδαλο
Η ιστορία των P-3B Orion δεν είναι απλώς τεχνική· είναι πρωτίστως πολιτική. Από την αρχική συμφωνία και τη δέσμευση δισεκατομμυρίων ευρώ μέχρι τις αλλεπάλληλες αναβολές και την ατελείωτη ανακατασκευή, πρόκειται για ένα διακομματικό σκάνδαλο. Οι κυβερνήσεις άλλαζαν, οι υπουργοί Εθνικής Άμυνας διέφεραν, αλλά η πορεία του προγράμματος παρέμενε ίδια: να διοχετεύονται αμύθητα ποσά σε ένα πρόγραμμα που παραμένει αμφίβολης αποτελεσματικότητας.
Ενώ άλλες χώρες επενδύουν σε σύγχρονα, ψηφιακά συστήματα και νέες πλατφόρμες, η Ελλάδα επέλεξε να «αναστήσει» αεροσκάφη με ημερομηνία γέννησης προτού καν πατήσει άνθρωπος στο φεγγάρι. Το ερώτημα που γεννάται είναι σαφές: πρόκειται για επιλογή στρατηγική ή για ακόμα ένα κεφάλαιο στο μεγάλο βιβλίο των αμυντικών σκανδάλων;
Τι σημαίνουν όλα αυτά για το Αιγαίο
Τα P-3 Orion, θεωρητικά, καλύπτουν ζωτικής σημασίας ρόλο: την επιτήρηση των θαλάσσιων περιοχών και τον έλεγχο υποβρυχίων. Στην πράξη, όμως, η επιχειρησιακή τους αξία παραμένει υπό αμφισβήτηση. Παρότι «εκσυγχρονισμένα», το βασικό τους σκαρί και η δομή τους ανήκουν σε μια εποχή όπου η ηλεκτρονική ήταν ακόμη αναλογική και η έννοια της ψηφιακής τεχνολογίας επιστημονική φαντασία.
Η παρουσία τους στο Αιγαίο, αντί να αποτελεί εγγύηση ασφάλειας, θυμίζει περισσότερο την ελληνική αμυντική παθογένεια: τη διαχρονική τάση να επενδύουμε σε λύσεις παρωχημένες, κοστοβόρες και πολιτικά φορτισμένες.
Ένα μάθημα που δεν μάθαμε ποτέ
Τα πέντε P-3 Orion δεν είναι απλώς αεροσκάφη. Είναι σύμβολα. Σύμβολα της κακοδιαχείρισης, της έλλειψης μακρόπνοου σχεδιασμού και της διαρκούς θυσίας του μέλλοντος της χώρας στο βωμό της πολιτικής σκοπιμότητας.
Όσο κι αν βαφτίζονται «νέα» ή «αναβαθμισμένα», η πραγματικότητα δεν αλλάζει: πρόκειται για αεροπλάνα που πλησιάζουν τα 60 έτη ζωής. Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να πορεύεται με τέτοιου είδους λύσεις ή αν θα διεκδικήσει επιτέλους τη θέση που της αξίζει στον αμυντικό χάρτη του 21ου αιώνα.
Πηγή: VoiceNews.gr
