90’s reloaded: η πολιτική έχει γίνει τηλεοπτική περσόνα και όταν το πρόσωπο του πολιτικού εμφανίζεται στην οθόνη, το κοινό δεν χαμογελά.Mark Russell
Στη δεκαετία του ’90, η ελληνική τηλεόραση δεν ζητούσε από τις παρουσιάστριες να ξέρουν πολλά. Αρκούσε να στέκονται σωστά στο πλάνο, να χαμογελούν όταν έπρεπε και να περνούν στην επόμενη ενότητα χωρίς να χαλάσει ο ρυθμός. Το περιεχόμενο ήταν διακοσμητικό. Το ζητούμενο ήταν η εικόνα.
Σήμερα, ακριβώς το ίδιο μοντέλο εφαρμόζεται στην πολιτική, με πρωταγωνιστές υπουργούς και πρωθυπουργούς.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κυβερνά πια ως πολιτικός ηγέτης, αλλά ως κεντρικός παρουσιαστής δελτίου επιτυχιών.
Στήνεται μπροστά στην κάμερα, διαβάζει το autocue των «μεταρρυθμίσεων», αποφεύγει τις δύσκολες ερωτήσεις και εξαφανίζεται μόλις σβήσουν τα φώτα.
Τέμπη, ακρίβεια, ΕΣΥ, εργασιακή ανασφάλεια: θέματα που δεν «γράφουν» καλά στο πλάνο, άρα περνούν στα ψιλά, όπως κάποτε τα βαρετά ρεπορτάζ στις μεσημεριανές εκπομπές.
Οι υπουργοί του λειτουργούν σαν συμπαρουσιαστές. Ο Άδωνις Γεωργιάδης στον ρόλο του μόνιμου τηλεοπτικού σχολιαστή: ένταση, φωνή, συνεχής παρουσία. Δεν έχει σημασία τι λέει, αρκεί να μιλά.
Ο Μάκης Βορίδης παίζει τον «σοβαρό», τον αυστηρό, τον θεσμικό, όπως ακριβώς οι παρουσίες που έδιναν κύρος στα τηλεοπτικά πάνελ της εποχής. Και ο Κωστής Χατζηδάκης στον ρόλο του «τεχνοκράτη», που εξηγεί περικοπές και ανισότητες με γραφήματα, όπως κάποτε εξηγούσαν τις τηλεφωνικές χρεώσεις στο τέλος της εκπομπής.
Η πολιτική σκηνή σήμερα μοιάζει με τηλεοπτικό πλατό: κάποιοι μπαίνουν όχι για να κυβερνήσουν, αλλά για να παρουσιαστούν.
Προσωπική ιστορία, εικόνα, lifestyle, αφήγηση. Λιγότερο πρόγραμμα, περισσότερο format. Περισσότερο Instagram, λιγότερη ουσία.
Παράλληλα, οι παλιοί ηγέτες κάνουν rebranding: νέο look, νέα φράση, νέα «επικοινωνιακή φρεσκάδα», ενώ η πραγματικότητα παραμένει ίδια. Η πολιτική δεν είναι πλέον δράση· είναι show, και οι πολίτες απλώς τηλεθεατές.
Ακόμα και η κοινοβουλευτική διαδικασία θυμίζει πια τηλεοπτικό πλατό. Στημένες αντιπαραθέσεις, ατάκες για τα δελτία, θεατρικές αποχωρήσεις. Όλοι παίζουν για την κάμερα, κανείς για την ουσία.
Όπως ακριβώς στα ’90s: το κοινό να χαζεύει, οι πρωταγωνιστές να επιβιώνουν επικοινωνιακά και τα προβλήματα να μένουν εκτός κάδρου.
Η διαφορά είναι μία και καθοριστική.
Οι παρουσίες των ’90s δεν κυβερνούσαν. Δεν αποφάσιζαν για μισθούς, ζωές, ασφάλεια, δικαιώματα. Οι σημερινοί πολιτικοί το κάνουν. Και το κάνουν με όρους τηλεθέασης.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους παρουσιαστές.
Χρειάζεται πολιτικούς που να αντέχουν χωρίς φώτα, χωρίς autocue και χωρίς σκηνοθεσία.
Αλλά αυτό, δυστυχώς, δεν «πουλάει».
Πηγή: VoiceNews.gr
