Σε μια χώρα που διαφημίζει την ψηφιοποίηση, την ανάπτυξη και το πέρασμα στη νέα εποχή, η καθημερινότητα συνεχίζει να θυμίζει… παλιά Ελλάδα. Το παράδειγμα με τα ΚΤΕΛ είναι ενδεικτικό.
Ο επιβάτης μπαίνει κανονικά στο site, επιλέγει δρομολόγιο, ώρα και θέση, πληρώνει ηλεκτρονικά και λαμβάνει το εισιτήριο στο email του. Όλα δείχνουν ότι η διαδικασία λειτουργεί όπως πρέπει.
Κατεβάζει το αρχείο στο κινητό του και κατευθύνεται προς τον σταθμό.
Και εκεί αρχίζει το… θέατρο του παραλόγου.
— «Το εισιτήριό σας;»
— «Ορίστε, στο κινητό, το έχω σε pdf.»
— «Ωραία… πηγαίνετε στο εκδοτήριο να το εκτυπώσετε.»
Ο επιβάτης μένει για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλός.
— «Μα… το έχω ήδη πληρώσει online.»
— «Ναι, αλλά πρέπει να το έχετε σε χαρτί.»
Και έτσι, το περίφημο online εισιτήριο μετατρέπεται σε μια ακόμα αναμονή. Ουρά στο εκδοτήριο, εκνευρισμός, χαμένος χρόνος.
Η ψηφιακή εμπειρία σταματάει εκεί που αρχίζει η πραγματικότητα.
Το ερώτημα είναι απλό: ποιος ο λόγος της ηλεκτρονικής έκδοσης, όταν τελικά απαιτείται φυσική παρουσία και εκτύπωση;
Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με ακρίβεια την αντίφαση της σύγχρονης ελληνικής καθημερινότητας. Από τη μία, οι πλατφόρμες και τα apps. Από την άλλη, η γραφειοκρατία που επιμένει.
Και κάπως έτσι, η Ελλάδα 2.0 συναντά την Ελλάδα του… χαρτιού.
Πηγή: VoiceNews.gr
