Τελικά μόνο για τα Ίμια απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις;
Η υποκρισία έχει κοντά ποδάρια – και αυτή τη φορά φαίνεται ξεκάθαρα.
Στην Ελλάδα του 2026, οι συγκεντρώσεις για τα Ίμια απαγορεύονται, στο όνομα της «δημόσιας τάξης», της «αποφυγής έντασης» και των «διπλωματικών ισορροπιών».
Την ίδια στιγμή όμως, επιτρέπονται –και χωρίς ιδιαίτερους ενδοιασμούς– συγκεντρώσεις για το Κουρδιστάν, με σημαίες, συνθήματα και πολιτικά μηνύματα που αφορούν διεθνείς συγκρούσεις και ξένα κράτη.
Πώς γίνεται αυτό;
Όταν πρόκειται για εθνικό θέμα, για ελληνικό έδαφος, για νεκρούς αξιωματικούς και μια πληγή που δεν έχει κλείσει ποτέ, το κράτος θυμάται ξαφνικά τον φόβο της έντασης.
Όταν όμως πρόκειται για ξένες υποθέσεις, τότε η ελευθερία της έκφρασης γίνεται ιερή και απαραβίαστη.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Για τα Ίμια
Απαγορεύσεις
Αστυνομικές δυνάμεις
Προειδοποιήσεις
Φόβος «προκλήσεων»
Για το Κουρδιστάν:
Άδειες
Πορείες
Συνθήματα
Σημαίες ξένων οργανώσεων
Το μήνυμα είναι σαφές και εξοργιστικό:
Μπορείς να διαδηλώσεις για ό,τι θέλεις – αρκεί να μην αφορά την Ελλάδα
Φοβούνται τη μνήμη;
Τι φοβούνται πραγματικά;
Μια ειρηνική συγκέντρωση μνήμης για τα Ίμια;
Ένα στεφάνι;
Μια ελληνική σημαία;
Ή μήπως φοβούνται ότι η υπόθεση των Ιμίων θυμίζει:
εθνικές υποχωρήσεις,
γκρίζες ζώνες,
πολιτικές ευθύνες που δεν αποδόθηκαν ποτέ;
Γιατί η μνήμη ενοχλεί. Και η μνήμη των Ιμίων πονάει.
Δημοκρατία à la carte
Η ελευθερία της συνάθροισης δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά.
Δεν μπορεί το κράτος να αποφασίζει ποια ιστορία επιτρέπεται να τιμηθεί και ποια πρέπει να ξεχαστεί.
Δεν γίνεται να είμαστε «δημοκρατία» μόνο όταν αυτό δεν ενοχλεί κανέναν στο εξωτερικό.
Αν οι συγκεντρώσεις είναι επικίνδυνες, τότε να είναι επικίνδυνες για όλους.
Αν είναι θεμιτές, τότε να είναι θεμιτές και για τα Ίμια.
Αλλιώς, δεν μιλάμε για δημοκρατία.
Μιλάμε για σιωπή με εντολή.
Πηγή: VoiceNews.gr
