Οι μεταθέσεις ΚΥΣΔΕ και ΚΥΣΠΕ για το 2026 δεν αποτελούν μια ουδέτερη διοικητική πράξη. Αποτυπώνουν με ακρίβεια τις επιλογές της εκπαιδευτικής πολιτικής και τα όρια του δημόσιου σχολείου στη σημερινή συγκυρία.
Η σταθερή πτώση του ποσοστού ικανοποίησης αιτήσεων την τελευταία τριετία δεν είναι συγκυριακή. Είναι αποτέλεσμα ενός συνδυασμού πολιτικών: περιορισμός οργανικών θέσεων, διατήρηση δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών κάθε χρόνο, συγχωνεύσεις τμημάτων και αναδιάρθρωση σχολικών μονάδων. Το αποτέλεσμα είναι μια εκπαίδευση με διαρκή «κινητικότητα ανάγκης» αλλά ελάχιστη πραγματική δυνατότητα μετάθεσης.
Την ίδια στιγμή, ενώ οι πίνακες εμφανίζουν μειωμένα οργανικά κενά, η καθημερινότητα στα σχολεία διαψεύδει αυτή την εικόνα: υπερωρίες, συμπλήρωση ωραρίου σε πολλά σχολεία, τμήματα 25 και 27 μαθητών και ετήσια ανακύκλωση προσωπικού. Οι μεταθέσεις γίνονται έτσι το πρώτο «θύμα» μιας πολιτικής που προτάσσει τη δημοσιονομική διαχείριση έναντι της σταθερότητας.
Ιδιαίτερα προβληματική παραμένει η διατήρηση παρωχημένων θεσμικών πλαισίων, όπως στα Μουσικά και Καλλιτεχνικά Σχολεία, όπου ακόμη εφαρμόζονται ρυθμίσεις δεκαετιών χωρίς κοινωνικά ή υγειονομικά κριτήρια. Παράλληλα, οι ειδικές κατηγορίες μεταθέσεων λειτουργούν τα τελευταία χρόνια ως αναγκαία «βαλβίδα αποσυμπίεσης», όμως χωρίς συνολικό επανασχεδιασμό.
Οι μεταθέσεις 2026 θα δείξουν αν η τάση περιορισμένης κινητικότητας θα παγιωθεί ή αν θα υπάρξει ουσιαστική αλλαγή κατεύθυνσης. Όχι μόνο για το πού θα υπηρετούν οι εκπαιδευτικοί, αλλά για το τι είδους δημόσιο σχολείο επιλέγει να στηρίξει η Πολιτεία: ένα σχολείο με σταθερό προσωπικό και προβλεψιμότητα ή ένα σύστημα διαρκούς μετακίνησης και προσωρινότητας.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι πότε θα ανακοινωθούν οι μεταθέσεις. Είναι ποια εκπαιδευτική πραγματικότητα αυτές υπηρετούν.
Πηγή: VoiceNews.gr
