Η ιστορία που μοιράστηκε δημόσια ο Νίκος Λιολιόπουλος δεν είναι μια καταγγελία. Είναι μια μαρτυρία ζωής. Και κυρίως, μια έκκληση κατανόησης για το πώς εφαρμόζονται οι νόμοι όταν αφορούν οικογένειες με παιδιά με βαριά αναπηρία.
Ο γιος του, ο 15χρονος Βασίλης, έχει βαριά μορφή αυτισμού και σοβαρή νοητική υστέρηση. Δεν έχει λόγο, δεν αυτοεξυπηρετείται και χρειάζεται συνεχή φροντίδα, εξειδικευμένες θεραπείες και σταθερό περιβάλλον. Η καθημερινότητά του περιλαμβάνει λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και παρεμβάσεις, ενώ σε περιόδους κρίσεων η διαχείρισή του είναι εξαιρετικά δύσκολη, ακόμη και για επαγγελματίες.
Όπως περιγράφει ο πατέρας, η δική του παρουσία λειτουργεί καταλυτικά: γνωρίζει τα σημάδια, προλαμβάνει τα ξεσπάσματα, προσφέρει ασφάλεια. Δεν πρόκειται για συναισθηματικό επιχείρημα, αλλά για μια πραγματικότητα που βιώνουν πολλές οικογένειες παιδιών με βαριά αναπηρία.
Από την επαγγελματική προοπτική στην οικογενειακή κρίση
Το 2023 ο κ. Λιολιόπουλος πέτυχε στον διαγωνισμό δικαστικών γραμματέων. Η φοίτηση και η τοποθέτησή του στην Αμαλιάδα, μακριά από το οικογενειακό περιβάλλον, άλλαξαν δραματικά την ισορροπία της οικογένειας. Σύμφωνα με όσα περιγράφει, η απουσία του συνέπεσε με επιδείνωση της κατάστασης του παιδιού: οι κρίσεις έγιναν συχνότερες και εντονότερες, παρά τη φαρμακευτική αγωγή και τις θεραπείες.
Ζήτησε μετάθεση στα Γιαννιτσά, επικαλούμενος τη βαριά αναπηρία του παιδιού και τις σχετικές προβλέψεις του υπαλληλικού κώδικα, ιδιαίτερα για περιπτώσεις οικογενειακής ανάγκης. Το αίτημα, παρότι συνοδευόταν από εκτενή ιατρικό φάκελο, απορρίφθηκε.
Τα ερωτήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν
Η υπόθεση αυτή δεν προσωποποιεί ευθύνες. Όμως θέτει κρίσιμα ερωτήματα:
Πώς ερμηνεύεται στην πράξη η έννοια της οικογενειακής προστασίας όταν πρόκειται για βαριά αναπηρία;
Μπορεί η διοίκηση να αγνοεί τον ρόλο του βασικού φροντιστή σε τέτοιες περιπτώσεις;
Υπάρχει χώρος για ευελιξία όταν η τυπική εφαρμογή του νόμου οδηγεί σε πραγματική ανθρώπινη επιβάρυνση;
Για τις οικογένειες παιδιών με αναπηρία, η καθημερινότητα δεν είναι αφηρημένη. Είναι εξαντλητική σωματικά, ψυχικά και οικονομικά. Η απουσία ενός γονέα δεν είναι απλώς συναισθηματικό κενό· μπορεί να αποσταθεροποιήσει πλήρως το παιδί και το οικογενειακό σύστημα.
Ένα αίτημα δικαιοσύνης, όχι προνομίου
Ο ίδιος δηλώνει ότι, αν δεν υπάρξει επανεξέταση, θα αναγκαστεί να παραιτηθεί. Μια επιλογή με σοβαρές συνέπειες, τόσο οικονομικές όσο και ψυχικές, για την οικογένεια και το παιδί.
Η υπόθεση αυτή δεν ζητά ειδική μεταχείριση. Ζητά εφαρμογή του νόμου με γνώμονα την πραγματικότητα της βαριάς αναπηρίας. Γιατί κάποιες φορές, η διοικητική ορθότητα δεν αρκεί από μόνη της. Χρειάζεται και ανθρώπινη δικαιοσύνη.
Πηγή: VoiceNews.gr
