Η βρετανική κυβέρνηση προωθεί ένα νέο μοντέλο δημόσιας επιτήρησης που δεν περιορίζεται στην καταγραφή πράξεων αλλά επιχειρεί να ερμηνεύσει συναισθήματα, άγχος και προθέσεις σε πραγματικό χρόνο. Με πρόσχημα τη δημόσια ασφάλεια, διαμορφώνεται ένα νομικό πλαίσιο για τεχνολογίες «συμπερασματικής» παρακολούθησης, οι οποίες βασίζονται σε αμφισβητούμενες επιστημονικές παραδοχές και θεωρούν ότι το πρόσωπο και το σώμα αποκαλύπτουν αξιόπιστα την εσωτερική κατάσταση ενός ατόμου.
Το Ηνωμένο Βασίλειο διαθέτει ήδη ένα από τα πιο πυκνά δίκτυα καμερών στον κόσμο, κληρονομιά της περιόδου των επιθέσεων του IRA, γεγονός που έχει ομαλοποιήσει τη συνεχή επιτήρηση στον δημόσιο χώρο. Πάνω σε αυτή την υποδομή προστίθενται συστήματα αναγνώρισης προσώπου, τόσο εκ των υστέρων όσο και σε πραγματικό χρόνο, με αποδεδειγμένα προβλήματα λαθών και μεροληψίας εις βάρος γυναικών και ατόμων με σκούρο δέρμα.
Οι επικριτές προειδοποιούν ότι η μετάβαση από την παρακολούθηση της συμπεριφοράς στην αξιολόγηση συναισθημάτων ανοίγει τον δρόμο για κοινωνικό έλεγχο, αυτολογοκρισία και ποινικοποίηση της διαφωνίας. Σε αντίθεση με πιο αυστηρές ρυθμίσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία κινείται ταχύτερα, δημιουργώντας μια μόνιμη αρχιτεκτονική επιτήρησης που μπορεί να αξιοποιηθεί από οποιαδήποτε μελλοντική κυβέρνηση. Το τελικό κόστος δεν είναι τεχνολογικό αλλά ανθρώπινο, η σταδιακή διάβρωση της ιδιωτικότητας και της ελευθερίας να εκφράζεται κανείς αυθόρμητα στον δημόσιο χώρο.
Πηγή: VoiceNews.gr
