Ευρωπαϊκά μέσα, όπως πρόσφατα η Le Monde, επισημαίνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Κάγια Κάλας στον ρόλο της ως Ύπατης Εκπροσώπου της ΕΕ για τις Εξωτερικές Υποθέσεις. Παρά τις προσπάθειές της να ενισχύσει τη διεθνή επιρροή της Ένωσης, τα εμπόδια που συναντά δεν οφείλονται μόνο σε προσωπικές επιλογές, αλλά κυρίως σε ένα βαθιά προβληματικό θεσμικό πλαίσιο.
Σύμφωνα με ανάλυση του Social Europe, η εξωτερική πολιτική παραμένει αρμοδιότητα των κρατών-μελών, με την ΕΕ να περιορίζεται σε ρόλο συντονιστή. Η Συνθήκη της Λισαβόνας δημιούργησε έναν σύνθετο ρόλο για τον Ύπατο Εκπρόσωπο, συνδυάζοντας καθήκοντα στο Συμβούλιο και την Επιτροπή, όμως στην πράξη αυτό το μοντέλο έχει οδηγήσει σε αλληλοεπικαλύψεις και καθυστερήσεις.
Κεντρικό πρόβλημα παραμένει ο κανόνας της ομοφωνίας, που επιτρέπει σε μεμονωμένα κράτη να μπλοκάρουν κρίσιμες αποφάσεις, ακόμη και σε περιόδους σοβαρών γεωπολιτικών κρίσεων. Παράλληλα, ο συγκεντρωτισμός εξουσιών στην προεδρία της Επιτροπής αποδυναμώνει τον συντονιστικό ρόλο του Ύπατου Εκπροσώπου, όπως φάνηκε χαρακτηριστικά και στην περίπτωση της Γάζας.
Η συζήτηση για μεταρρυθμίσεις επανέρχεται: περιορισμός της ομοφωνίας, ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του Ύπατου Εκπροσώπου και επανεξέταση της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης. Ωστόσο, για χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, η δυνατότητα βέτο παραμένει κρίσιμο εργαλείο προστασίας ζωτικών συμφερόντων, αναδεικνύοντας το μόνιμο δίλημμα μεταξύ αποτελεσματικότητας και εθνικής ασφάλειας στην ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική.
Πηγή: VoiceNews.gr
