Να πληρώνουμε φόρους για να βλέπουμε αυτό; Όχι, ευχαριστώ.
Η Ευρώπη που κάποτε υπερηφανευόταν για τον ορθό λόγο, την κοινωνική συνοχή και το πνεύμα της Δημοκρατίας, μοιάζει σήμερα εγκλωβισμένη σε μια ιδεολογική ψευδαίσθηση.
Το «ζούμε μαζί», το «δικαίωμα ασύλου» και το «ελάτε όπως είστε» έχουν γίνει τα συνθήματα ενός συστήματος που δεν τολμά να δει την πραγματικότητα.
Η μετανάστευση παρουσιάστηκε επί χρόνια ως πλούτος, ως «ευκαιρία» για ανανέωση.
Στην πράξη όμως, η ανεξέλεγκτη ροή και η αποτυχία ενσωμάτωσης διαμορφώνουν ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο: ανασφάλεια, πολιτισμικές εντάσεις και μια κοινωνία που χάνει σταδιακά την αίσθηση του ανήκειν.
Οι πραγματικοί υπεύθυνοι δεν είναι εκείνοι που φτάνουν στις ακτές της Μεσογείου, αλλά οι πολίτες και οι πολιτικοί που επί δεκαετίες προτιμούν να κλείνουν τα μάτια.
Μια πολιτική τάξη χωρίς σταθερές, έτοιμη να προσαρμοστεί σε κάθε μόδα προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία· και ένα εκλογικό σώμα που, λοβοτομημένο από την ευκολία του “ανθρωπισμού”, αποδέχεται παθητικά την αλλοίωση της ίδιας του της χώρας.
Η δημόσια συζήτηση έχει γίνει πλέον παράλογη. Όποιος τολμά να εκφράσει ανησυχία χαρακτηρίζεται «ρατσιστής». Και όσοι υποστηρίζουν ότι «αν δεν υπήρχαν οι μετανάστες, δε θα είχαμε μήλα και λάχανα », ξεχνούν πως το ζήτημα δεν είναι τα χωράφια — είναι η ψυχή του κ΄θε Ευρωπαϊκού έθνους.
Η Ευρώπη βρίσκεται σ’ ένα σταυροδρόμι: να συνεχίσει να αυτοπαρηγορείται με συνθήματα ή να ξαναβρεί το θάρρος να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Γιατί κάθε χώρα και κατ’ επέκταση η Ευρωπαϊκή ήπειρος που φοβάται να πει την αλήθεια, αργά ή γρήγορα παύει να είναι ελεύθερη.
ο Ανταποκριτής
Πηγή: VoiceNews.gr
