Είναι πλέον οφθαλμοφανές το πώς στήνεται το γεωπολιτικό «πλυντήριο» της νέας ισλαμιστικής κυβέρνησης της Συρίας, αποκαλύπτοντας ξεκάθαρα ποιοι την θέλουν, ποιοι την ξεπλένουν και ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται. Το αμερικανικό κατεστημένο και η κυβέρνηση Τραμπ, σε απόλυτη σύμπνοια με τους δυτικούς ενεργειακούς κολοσσούς, εμφανίζονται πρόθυμοι να διαγράψουν με μια μονοκοντυλιά δεκαετίες τρομοκρατίας. Το αντάλλαγμα είναι η απομάκρυνση της Συρίας από τη λίστα των κρατών-χορηγών της τρομοκρατίας (SST) προσφέρεται στο πιάτο, αρκεί η Δαμασκός να κόψει τον ομφάλιο λώρο των 60.000 βαρελιών ρωσικού πετρελαίου ημερησίως. Η «διεθνής ασφάλεια» γίνεται έτσι το βολικό πρόσχημα για την εκδίωξη της Μόσχας και την παράδοση της χώρας σε αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως αποδεικνύουν οι άμεσες επαφές με κολοσσούς σαν την TotalEnergies και την ConocoPhillips.
Πίσω όμως από τα χαμόγελα των διπλωματών και τις υπογραφές των νέων συμβολαίων, κρύβεται η σκοτεινή πραγματικότητα ενός καθεστώτος που έχει βαμμένα τα χέρια του με το αίμα Ελλήνων, Αρμενίων και Χριστιανών της Ανατολής. Οι ίδιοι ισλαμιστές ηγέτες και οι εξτρεμιστικές παρατάξεις που σήμερα φορούν τον μανδύα των «αξιόπιστων συνομιλητών» της Δύσης, είναι εκείνοι που κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, με τις πλάτες και την καθοδήγηση της Τουρκίας, ισοπέδωσαν ιστορικές ελληνορθόδοξες και αρμενικές κοινότητες. Η σφαγή και ο εκτοπισμός στους μαρτυρικούς οικισμούς της Κεσάμπ (με τον ιστορικό αρμενικό πληθυσμό) και της Μααλούλα, η βεβήλωση των ελληνορθόδοξων εκκλησιών και το ανελέητο κυνήγι των χριστιανικών μειονοτήτων, θάβονται τώρα κάτω από τα συμβόλαια φυσικού αερίου. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι η δυτική ευαισθησία σταματά ακριβώς εκεί που ξεκινούν τα ενεργειακά μονοπώλια.
Η στρατηγική της Ουάσινγκτον είναι τέτοια που πιέζει ασφυκτικά τη Δαμασκό να κλείσει τη στρόφιγγα του ρωσικού αργού, γνωρίζοντας ότι αυτή η απότομη μετάβαση δημιουργεί τεράστιο κενό στην αγορά, το οποίο σπεύδουν να εκμεταλλευτούν οι δικοί της εταιρικοί εταίροι. Ακόμη και το αμερικανικό Κογκρέσο συμμετέχει ενεργά σε αυτό το γεωπολιτικό πόκερ, βάζοντας στο στόχαστρο τη ρωσική ναυτική βάση στην Ταρτούς και την αεροπορική βάση στο Χμεϊμίμ. Η υπόσχεση για γρήγορη άρση των κυρώσεων μέσα σε 45 μέρες δεν δίνεται επειδή οι νέοι ηγέτες της Συρίας «μετανόησαν» ξαφνικά και έγιναν ειρηνιστές, αλλά λειτουργεί ως δόλωμα για να αποδυναμωθεί πλήρως η ρωσική επιρροή και να μετατραπούν οι άλλοτε τρομοκράτες σε πειθήνια όργανα της δυτικής εφοδιαστικής αλυσίδας.
Εν κατακλείδι, το παζλ των συμφερόντων συμπληρώνεται, ρίχνοντας άπλετο φως στο αληθινό πρόσωπο της νέας τάξης πραγμάτων στη Μέση Ανατολή. Εκείνοι που κάποτε έσφαζαν τον χριστιανικό πληθυσμό λειτουργώντας ως τα πλέον αιμοσταγή εργαλεία του τουρκικού και ισλαμικού επεκτατισμού, τώρα ανταμείβονται με διεθνή νομιμοποίηση επειδή απλώς δέχτηκαν να γίνουν ο πολιορκητικός κριός κατά της Μόσχας.
