«Μήπως είναι απηρχαιωμένος σήμερα ο τρόπος αντιμετώπισης δασικών πυρκαγιών στη χώρα μας;»
Οι πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές που έπληξαν τον ελλαδικό χώρο και τα απλά πήγαινε-έλα των Canadair και των μαστών και κουβάδων με νερό των ελικοπτέρων (σαν παιδικά και αστεία παιχνίδια) απέναντι σε φουντωμένες μέχρι τα ύψη φωτιές και μάλιστα σε δύσβατα και απόκρημνα σημεία, επανέφεραν τη συζήτηση για την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού να διαχειριστεί αυτό το επικίνδυνο φαινόμενο. Δεν θα σταθούμε σε συζητήσεις που έχουν να κάνουν με τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις σε επίπεδο δομών, μεθοδολογίας, εκπαίδευσης και εξοπλισμού. Θα αρκεστούμε απλώς να πούμε πως η αντιμετώπιση των πυρκαγιών απαιτεί εδώ και τώρα πρωτοποριακές και ρηξικέλευθες λύσεις.
Βομβαρδισμός της πυρκαγιάς από μακριά
Μία εξ’ αυτών μπορεί να είναι ο βομβαρδισμός της πυρκαγιάς από μακριά. Και δεν εννοούμε βέβαια με νερό, επιβραδυντικό υγρό ή κάποιο είδους πυρίμαχου υλικού που συνήθως σήμερα χρησιμοποιούμε, αλλά με εκρηκτικές βόμβες και βλήματα.
Επειδή αυτό θα ακουστεί σίγουρα παράδοξο στα αυτιά πολλών, οφείλουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που το προτείνουμε και τι εννοούμε.
Όπως είναι γνωστό, απαιτούμενο στοιχείο για να εξαπλωθεί μια φωτιά είναι η ύπαρξη οξυγόνου. Χωρίς οξυγόνο, η πυρκαγιά χάνει το «καύσιμό» της και αδυνατεί όχι απλά να επεκταθεί, αλλά ακόμα και να επιβιώσει.
Ένας από τους πρώτιστους στόχους λοιπόν κάθε προσπάθειας κατάσβεσης της πυρκαγιάς οφείλει να είναι η στέρηση από την πυρκαγιά του οξυγόνου που της επιτρέπει να θεριέψει και να κατακάψει ολόκληρες δασικές εκτάσεις και κατ’ επέκταση αγροτικούς οικισμούς.
Ο «βομβαρδισμός» της πυρκαγιάς με κοινές εκρηκτικές βόμβες, βλήματα και ρουκέτες πυροβολικού επιτυγχάνει αυτόν τον στόχο, διότι το ωστικό κύμα που δημιουργείται κατά την έκρηξη στην περιοχή της πυρκαγιάς απορροφά το οξυγόνο της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, κάτι που αφαιρεί από την πυρκαγιά τον τρόπο για να αναπτυχθεί.
Μάλιστα, τα αποτελέσματα προβλέπονται πιο θεαματικά αν αντί κοινών εκρηκτικών βομβών χρησιμοποιηθούν βόμβες με λεπτότερο περίβλημα που διαλύεται κατά την έκρηξη ή ακόμα και θερμοβαρικά όπλα(!), που λόγω της μεγαλύτερης υπερπίεσης που προκαλείται κατά την ενεργοποίησή τους, παράγονται ισχυρότερα κύματα έκρηξης και άρα απορρόφησης οξυγόνου.
Τι γίνεται στο εξωτερικό;
Δεν είναι τυχαίο ότι στη Σουηδία χρησιμοποιήθηκαν προσφάτως βόμβες με καθοδήγηση laser(!) GBU-49 για την κατάσβεση πυρκαγιών, ενώ στις ΗΠΑ έχει προταθεί ακόμα και η χρήση βομβαρδιστικών B-1B Lancer, τα οποία μεταφέρουν έως 84 βόμβες των 500 λιβρών για μαζικό βομβαρδισμό των δασικών πυρκαγιών, κάτι που αναμένεται να έχει καταλυτικά αποτελέσματα στις ενέργειες πυρόσβεσης.
Στην Κίνα, από την άλλη πλευρά, η Πυροσβεστική Υπηρεσία χρησιμοποιεί Πολλαπλούς Εκτοξευτές Πυραύλων (ΠΕΠ), ήτοι ρουκετοβόλα(!), για κατάσβεση πυρκαγιών όχι μόνο σε δασικό αλλά ακόμα και σε αστικό περιβάλλον (π.χ. σε ψηλά κτήρια, ουρανοξύστες κ.λπ.), στα οποία εκτοξεύουν ρουκέτες με εκρηκτική ή πυροσβεστική γόμωση, μια και εκεί επάνω καμία πυροσβεστική ανθρώπινη παρουσία δεν μπορεί να πλησιάσει! Τα παρατηρούμενα αποτελέσματα είναι πραγματικά θεαματικά.
Πρόταση για την ελληνική πραγματικότητα
Στην ελληνική πραγματικότητα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ΠΕΠ RM-70 (ένας αριθμός εκ των οποίων θα μπορούσε να παραχωρηθεί στο Πυροσβεστικό Σώμα αντί να οδηγούνται για «σκραπ»), αυτοκινούμενα και ρυμουλκούμενα πυροβόλα με εκρηκτικές οβίδες και μαχητικά/επιθετικά αεροσκάφη.
Τα τελευταία θα εκτελούν ένοπλες περιπολίες φορτωμένα με εκρηκτικές βόμβες και θα επεμβαίνουν άμεσα στα σημεία έναρξης της πυρκαγιάς, κατασβήνοντάς την εν τη γενέσει της. Η εγγενής ταχύτητά τους εγγυάται πολύ ταχύτερη επέμβαση και από το ταχύτερο πυροσβεστικό αεροσκάφος — εννοείται όμως πως τα τελευταία χρειάζονται για άλλο σκοπό και δεν προτείνουμε σε καμία περίπτωση την κατάργησή τους.
Μια ενδιαφέρουσα ιδέα θα ήταν να επαναφέρει η Π.Α. σε υπηρεσία μικρό αριθμό (12;) επιθετικών αεροσκαφών A-7 Corsair II, τα οποία μπορούν να φέρουν μεγάλο αριθμό βομβών της σειράς Mk-, που μπορούν να κατασκευαστούν σε μεγάλους αριθμούς από τα ΕΑΣ, και τα οποία να δρουν σε αγαστή συνεργασία με τις επίγειες πυροσβεστικές δυνάμεις, υπό το ίδιο σχήμα επιχειρησιακής εκμετάλλευσης των CL-215/415 Canadair. Κάτι τέτοιο θα εξακόντιζε τις δυνατότητες κατάσβεσης πυρκαγιών σε δασικό περιβάλλον, αποτρέποντας την καταστροφή του δασικού μας πλούτου, αποστολή που, εκτός των άλλων, έχει και στρατιωτικές προεκτάσεις και οφέλη.
