Στην ελληνική πολιτική σκηνή, όπου οι τίτλοι σπουδών συχνά φοριούνται σαν μετάλλια ή πετιούνται σαν βέλη ήρθε μια δήλωση να ρίξει λάδι στη φωτιά. Η Δόμνα Μιχαηλίδου αποφάσισε να ρίξει ένα σαφές εσωκομματικό καρφί προς τον συνάδελφό της, Μακάριο Λαζαρίδη, σχολιάζοντας ότι το πτυχίο του… δεν συγκαταλέγεται στα κορυφαία.
Και κάπου εδώ ξεκινά το γνώριμο ελληνικό σίριαλ:
Αξιοκρατία ή ελιτισμός; Ειλικρίνεια ή πολιτική γκάφα;
Η υπουργός παραδέχθηκε ότι το πτυχίο δεν είναι από «το καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου», αλλά ταυτόχρονα ξεκαθάρισε ότι ο υφυπουργός δεν είπε ποτέ ψέματα για τα προσόντα του. Μια τοποθέτηση που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αλήθεια και τη… δημόσια αποδόμηση.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι το ίδιο το πανεπιστήμιο. Είναι η κουλτούρα της σύγκρισης που αναπαράγεται:
ποιος έχει «καλύτερο» χαρτί, ποιος σπούδασε «ψηλότερα», ποιος αξίζει περισσότερο.
Γιατί, αν το πολιτικό προσωπικό αρχίσει να αξιολογείται με όρους ranking, τότε η ουσία, δηλαδή η ικανότητα διακυβέρνησης, πάει περίπατο. Και στη θέση της μένει ένα παιχνίδι εντυπώσεων, όπου το βιογραφικό γίνεται πιο σημαντικό από την πράξη.
Την ίδια στιγμή, οι αναφορές σε ζητήματα όπως η τοποθέτηση της συζύγου του κ. Λαζαρίδη σε θέση αμέσως μετά την παραίτησή του, ενισχύουν το αίσθημα ότι η συζήτηση δεν αφορά μόνο τίτλους, αλλά και διαφάνεια.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν ένα πτυχίο «κορνιζώνεται».
Το ερώτημα είναι αν η πολιτική μπορεί να σταθεί χωρίς να… κορνιζώνει την υποκρισία.
Πηγή: VoiceNews.gr
