Στην ελληνική παράδοση δεν έχουμε ένα μεμονωμένο έργο που να φτάνει τα 70 μέτρα και να αφηγείται μια συνεχή πολεμική ιστορία όπως η Ταπισερί του Μπαγιό, έχουμε όμως κάτι πολύ πιο διαδεδομένο και συμβολικό: τα Ηπειρώτικα και Σκυριανά κεντήματα, καθώς και τα Μεταξωτά του Σουφλίου.
Αν ψάχνουμε για τον «αντίστοιχο» κώδικα επικοινωνίας μέσω της βελόνας, η ελληνική κεντητική παράδοση είναι γεμάτη από κρυφά μηνύματα, ταξικές διαφορές και θρησκευτικούς συμβολισμούς.
Στην Ήπειρο (κυρίως στα Γιάννενα), τα κεντήματα των προικιών δεν ήταν απλά διακοσμητικά.
Κρυφά Μηνύματα: Οι γυναίκες κένταγαν τη «Γοργόνα» ή τον «Δικέφαλο Αετό» όχι μόνο ως διακοσμητικά, αλλά ως σύμβολα εθνικής συνείδησης και ορθοδοξίας κατά την Τουρκοκρατία.
Αντίστοιχο με τα περιθώρια της Μπαγιό, το ελληνικό δέντρο της ζωής περιβάλλεται από πουλιά, ελάφια και άνθη, όπου κάθε στοιχείο δήλωνε την κοινωνική θέση και την ευγονία της οικογένειας.
Τα σκυριανά κεντήματα αφηγούνται την ιστορία της ναυτοσύνης.
Η «Σκάρπα», είναι ένα από τα πιο διάσημα μοτίβα, που απεικονίζει καράβια με πλήρη εξάρτυση.
Οι παράξενες φιγούρες, γοργόνες και δράκοι, αντανακλούν τους φόβους και τις ελπίδες των ναυτικών, λειτουργώντας ως ένα είδος οπτικού ημερολογίου της ζωής στο Αιγαίο.
Οι Ελληνίδες κεντήτριες χρησιμοποιούσαν συγκεκριμένες τεχνικές για να μιλήσουν χωρίς λόγια και να περάσουν κρυφά μηνύματα
Συγκεκριμένα σχέδια (όπως το «μάτι» ή ο «κόμπος») κεντιούνταν σε σημεία του ρούχου (μανίκια, λαιμόκοψη) για να προστατεύουν αυτόν που το φοράει από το κακό.
Στα νησιά, οι κεντήτριες συχνά αντέγραφαν δυτικά μοτίβα από υφάσματα που έφερναν οι έμποροι (βενετσιάνικα ή φλωρεντινά), αλλά τα «ελληνοποιούσαν» προσθέτοντας τοπικά στοιχεία, δείχνοντας την πολιτιστική τους αντίσταση στην αφομοίωση.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση, έχουμε τις σημαίες των αγωνιστών. Πολλές από αυτές ήταν κεντημένες στο χέρι από γυναίκες σε μοναστήρια ή αρχοντικά.
Οι σημαίες αυτές (π.χ. της Μαντώς Μαυρογένους ή των Φιλικών) περιείχαν ιερούς κώδικες: τον Φοίνικα (αναγέννηση), την Άγκυρα (ελπίδα) και το «Ελευθερία ή Θάνατος».
Χρησιμοποιούσαν συχνά τη «χρυσοκεντητική» (terzilik), μια τέχνη που απαιτούσε τεράστια δεξιοτεχνία και συμβόλιζε την ιερότητα του αγώνα.
Η ελληνική παράδοση είναι διάχυτη και λαϊκή. Η ελληνική τέχνη είναι η παραδοσιακή φορεσιά και το υφαντό, όπου κάθε βελονιά είναι μια λέξη και κάθε σχέδιο μια ολόκληρη πρόταση για την ιστορία, τη θρησκεία και την επιβίωση του ελληνισμού.
Πηγή: VoiceNews.gr
