Η δημόσια συζήτηση βαφτίζει «σεισμό» την πιθανή επιβάρυνση 1,5 δισ. ευρώ για τις τράπεζες μετά την απόφαση του Άρειος Πάγος σχετικά με δάνεια του νόμου Κατσέλη. Σεισμό; Για ποιους;
Για τις ίδιες τράπεζες που διασώθηκαν με περίπου 45 δισ. ευρώ δημόσιου χρήματος. Που έλαβαν 20 δισ. ευρώ αναβαλλόμενο φόρο. Που στηρίχθηκαν με κρατικές εγγυήσεις 23 δισ. μέσω του προγράμματος «Ηρακλής». Και που το 2025 εμφάνισαν δισεκατομμύρια σε κέρδη, αξιοποιώντας ένα θεσμικό πλαίσιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους.
Την ίδια στιγμή, η Εθνική Τράπεζα ανακοίνωσε κέρδη 1,259 δισ. ευρώ και διανομές περίπου 1 δισ. στους μετόχους. Δηλαδή, η κερδοφορία θριαμβεύει – αλλά ο «σεισμός» είναι η πιθανή επιστροφή χρημάτων σε δανειολήπτες που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στην κρίση.
Στο μεταξύ, πάνω από ένα εκατομμύριο ακίνητα παραμένουν υποθηκευμένα, τα «κόκκινα» δάνεια ξεπέρασαν τα 80 δισ., ενώ μέσω funds, εισπρακτικών και εταιρειών real estate συνδεδεμένων με τραπεζικά συμφέροντα, ακίνητα αλλάζουν χέρια σε τιμές distress. Το κράτος εγγυάται, οι τράπεζες τιτλοποιούν, τα funds αγοράζουν και οι πολίτες χάνουν.
Η εικόνα συμπληρώνεται από επιτόκια καταθέσεων καθηλωμένα και δανεισμού αυξημένα, σε ένα περιβάλλον ολιγοπωλιακής λειτουργίας που θυμίζει περισσότερο καρτέλ παρά ανταγωνιστική αγορά. Πρόστιμα υπήρξαν μεν αλλά σε μέγεθος που δεν αγγίζει καν τον πυρήνα της κερδοφορίας.
Το ερώτημα δεν είναι αν τα 1,5 δισ. συνιστούν «σεισμό». Το ερώτημα είναι πώς, μετά από διασώσεις δεκάδων δισ., η κοινωνία συνεχίζει να επωμίζεται το ρίσκο, ενώ τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και κατευθύνονται εκτός χώρας.
Αν αυτό δεν είναι συστημική στρέβλωση, τότε τι είναι;
Πηγή: VoiceNews.gr
