Την ώρα που η Τουρκία εργαλειοποιεί σταθερά την έννοια της «τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη, μια εικόνα από την πρόσφατη εκδήλωση στον οικισμό Ακρίτας του Δήμου Αρριανών αποτυπώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τον θεσμικό εφησυχασμό, ο δήμαρχος Ερδέμ Χουσεΐν παραλαμβάνει δημοσίως τουρκικές σημαίες, ενώπιον αιρετών και φορέων, παρουσία εκπροσώπου του Δήμου Αδριανούπολης, χωρίς κανένας κρατικός μηχανισμός να παρέμβει, έστω για διευκρινίσεις.
Η εκδήλωση έγινε στο πλαίσιο παραδοσιακών αγώνων ελαιοπάλης, όμως η κίνηση με τις σημαίες κάθε άλλο παρά άδολη μπορεί να θεωρηθεί. Στο συμβολικό επίπεδο, η δημόσια ανάρτηση και αποδοχή ξένων εθνικών συμβόλων σε περιοχή της Θράκης εγείρει πολιτικά, θεσμικά και εθνικά ζητήματα, όχι μόνο λόγω της ενέργειας καθαυτής, αλλά κυρίως λόγω της απουσίας άμεσης θεσμικής απάντησης.
Το νομικό πλαίσιο υπάρχει – Η εφαρμογή του;
Η εγκύκλιος 141/2024 του Υπουργείου Εσωτερικών είναι σαφής, οποιαδήποτε διεθνής συνεργασία ΟΤΑ απαιτεί προηγούμενη έγκριση διυπουργικής επιτροπής. Η συμμετοχή του εκπροσώπου του Δήμου Αδριανούπολης, όπως αποτυπώνεται στα ρεπορτάζ, γεννά εύλογα ερωτήματα, ενημερώθηκε ή όχι το ΥΠΕΣ; Υπήρξε σχετική αίτηση; Εγκρίθηκε; Αν όχι, πρόκειται για παράκαμψη του πλαισίου. Κι αν ναι, τότε οι ευθύνες διαχέονται.
Αλλά πέρα από τις διατάξεις, η ουσία είναι πολιτική, μπορεί να γίνεται ανεκτή, έστω σιωπηρά, η χρήση ξένων εθνικών συμβόλων από αιρετούς σε περιοχές εθνικής ευαισθησίας; Κι αν επιτρέπεται, με ποια όρια και ποιες εγγυήσεις;
Η πολιτική σιωπή δεν είναι ουδετερότητα
Καμία επίσημη τοποθέτηση δεν υπήρξε από κυβερνητικά χείλη. Η σιωπή όμως, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν λειτουργεί ως αποφόρτιση. Αντιθέτως, εκλαμβάνεται ως ανοχή.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εκκωφαντική απουσία αντίδρασης από τους τοπικούς φορείς στη Ροδόπη. Ούτε περιφερειακή αρχή, ούτε δημοτικά συμβούλια, ούτε πολιτιστικοί ή συνδικαλιστικοί θεσμοί δεν ένιωσαν την ανάγκη να τοποθετηθούν δημοσίως. Πρόκειται για κοινωνική αφωνία ή σκόπιμη αποχή; Σε κάθε περίπτωση, το κενό αφήνει πίσω του πεδίο ερμηνειών και σκιών.
Ακρίτας ή κερκόπορτα;
Η Θράκη έχει ανάγκη από ισονομία, θεσμική ισχύ και εθνική αυτοπεποίθηση. Όταν όμως τοπικοί άρχοντες λειτουργούν χωρίς εθνική επίγνωση, και η κεντρική διοίκηση παραμένει παρατηρητής, η ισορροπία στις ευαίσθητες περιοχές υπονομεύεται.
Σαφές είναι μόνο το ότι όταν δεν αντιδράς στη σημειολογία, δεν είσαι ουδέτερος. Είσαι μέρος της αποδοχής της.
Η Θράκη είναι μια περιοχή ειρήνης, δημοκρατίας και πολιτισμικής συμβίωσης. Αλλά και ένας χώρος διαρκούς γεωπολιτικής παρακολούθησης και εθνικής ευθύνης. Η πολιτεία δεν μπορεί να επιτρέπει να θολώνει το όριο μεταξύ πολιτιστικής δραστηριότητας και εθνικής εργαλειοποίησης.
Πηγή: VoiceNews.gr
