«Αυτή τη φορά δεν βρέχει», μας ενημέρωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το λαμπερό Ολυμπιακό Στάδιο του Μιλάνου λες και ήταν μετεωρολόγος σε δελτίο πολυτελείας, με φόντο φώτα, σημαίες και τέλεια σκηνοθετημένο χαμόγελο.
Και πράγματι, εκεί πάνω δεν έβρεχε. Ο ουρανός ήταν καθαρός, τα φλας άστραφταν, η selfie έβγαινε αψεγάδιαστη. Ένας πίνακας ευρωπαϊκής ευφορίας: ο πρωθυπουργός, η σύζυγος στο πλάι, το διεθνές σκηνικό, η τέχνη της πολιτικής μεταμορφωμένη σε αισθητική.
Μόνο που κάπου αλλού, πολύ πιο χαμηλά από τα VIP θεωρεία, βρέχει. Και όταν βρέχει στην Ελλάδα, δεν στάζει απλώς. Πνίγει.
Βρέχει και τα ρέματα θυμούνται ότι κάποτε ήταν ποτάμια. Βρέχει και οι δρόμοι μετατρέπονται σε χειμάρρους. Βρέχει και τα «ακριβά προάστια» (αυτά που υποτίθεται πως είναι θωρακισμένα) γίνονται υδάτινα πεδία μάχης. Βρέχει και μετράμε ανθρώπους, όχι σταγόνες.
Στο Μιλάνο, το «δεν βρέχει» είναι ευλογία. Στην Αθήνα, το «βρέχει» είναι κατάρα.
Η selfie λάμπει σαν καρτ ποστάλ. Δύο χαμογελαστοί άνθρωποι μπροστά σε ένα Ολυμπιακό σκηνικό που μοιάζει άτρωτο. Κανένα πλημμυρισμένο υπόγειο δεν χωρά στο κάδρο. Κανένα παρασυρμένο αυτοκίνητο δεν χαλά τη σύνθεση. Καμία κρατική αμέλεια δεν αντικατοπτρίζεται στο φακό.
Λες και ο καιρός υπακούει στην εξουσία, στεγνός όπου πρέπει, μαινόμενος όπου… δεν φαίνεται. Ή έτσι θα ήθελε η εξουσία και κάθε εξουσία.
Έτσι γεννιέται ένας νέος πολιτικός μύθος: ο πρωθυπουργός που φέρνει καλοκαιρία στο Μιλάνο, αλλά αφήνει καταιγίδα πίσω του στην Ελλάδα. Ο ηγέτης που χαμογελά κάτω από ξένο ουρανό, ενώ κάτω από τον ελληνικό ουρανό πολίτες τρέχουν να σώσουν ζωές και περιουσίες.
Κι αν η selfie μπορούσε να μιλήσει, ίσως θα έλεγε:
«Μην ανησυχείτε, εδώ δεν βρέχει».
Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι ο καιρός εκεί. Είναι η πολιτική εδώ.
Γιατί στην Ελλάδα, όταν βρέχει, δεν χρειάζονται αδιάβροχα. Χρειάζονται έργα. Και αυτά δυστυχώς δεν χωράνε ούτε σε φίλτρα, ούτε σε λεζάντες, ούτε σε χαμογελαστές φωτογραφίες.
Πηγή: VoiceNews.gr
