Με την απειλή προστίμων και ποινικών συνεπειών επιχειρεί η κυβέρνηση να ανακόψει τις αγροτικές κινητοποιήσεις, μετατοπίζοντας το βάρος από την πολιτική διαχείριση των αιτημάτων στη σκληρή εφαρμογή των κυρώσεων. Το λεγόμενο «σχέδιο – Β’» που διακινείται κυβερνητικά δεν συνοδεύεται από ουσιαστικές απαντήσεις για το κόστος παραγωγής, το αγροτικό εισόδημα ή τη βιωσιμότητα της ελληνικής υπαίθρου, αλλά εστιάζει στην προστασία κρίσιμων υποδομών και στην παραπομπή των κινητοποιήσεων στη Δικαιοσύνη, ως μέσο πίεσης για την αποκλιμάκωση.
Στο δημόσιο λόγο, η κυβέρνηση επικαλείται την ανάγκη ισορροπίας ανάμεσα στα δικαιώματα των αγροτών και την ελευθερία μετακίνησης των πολιτών. Στην πράξη, όμως, η επιλογή αυτή αναδεικνύει μια λογική πειθάρχησης αντί διαλόγου, με τους αγρότες να εμφανίζονται ως υπαίτιοι κοινωνικής όχλησης και όχι ως κοινωνική ομάδα που έχει οδηγηθεί στα μπλόκα από συσσωρευμένες πολιτικές αστοχίες.
Η επίκληση της “κυβέρνησης των όλων” λειτουργεί περισσότερο ως επικοινωνιακό ανάχωμα, την στιγμή που οι ίδιοι οι αγρότες δηλώνουν ότι δεν επιδιώκουν την ταλαιπωρία, αλλά την ανάδειξη αδιεξόδων που χρονίζουν.
Παράλληλα, οι τοποθετήσεις αρμόδιων υπουργών και στελεχών της ΕΛ.ΑΣ. περί «παράνομων» πράξεων και κινδύνων για την οδική ασφάλεια προετοιμάζουν το έδαφος για αυστηρότερη κρατική παρέμβαση, εάν οι κινητοποιήσεις συνεχιστούν. Η κυβέρνηση επιλέγει να διαχειριστεί την κρίση ως ζήτημα τάξης, μεταφέροντας την συζήτηση από τα αιτήματα στην τήρηση του νόμου και αποφεύγοντας τη σύγκρουση με τις πραγματικές αιτίες της αγροτικής ασφυξίας.
Η πρόσκαιρη αποκλιμάκωση ενόψει των εορτών δεν αναιρεί την ουσία.
Η αντιπαράθεση μετατίθεται χρονικά, με τους αγρότες να προαναγγέλλουν νέα κλιμάκωση και την κυβέρνηση να επενδύει στην καταστολή. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή της πίεσης μέσω προστίμων δεν συνιστά διέξοδο, αλλά επιβεβαίωση μιας πολιτικής αποσύνδεσης από την ελληνική ύπαιθρο.
Πηγή: VoiceNews.gr
