Δεν πρόκειται για ατυχία. Δεν πρόκειται για εξαίρεση. Πρόκειται για θεσμική τύφλωση.
Την ώρα που οι Στρατιωτικές Σχολές αδειάζουν, την ώρα που η Πολιτεία διαπιστώνει «έλλειμμα προσωπικού» και αναρωτιέται γιατί οι νέοι γυρίζουν την πλάτη στο στράτευμα, το ίδιο το σύστημα απορρίπτει εκείνους που επιμένουν να θέλουν να υπηρετήσουν. Όχι επειδή δεν μπορούν. Αλλά επειδή δεν χωρούν σε έναν χάρακα.
Η απόρριψη υποψηφίων για απόκλιση λίγων εκατοστών από το ελάχιστο όριο ύψους δεν είναι απλώς παράλογη. Είναι προσβλητική. Προσβλητική για τη νοημοσύνη, για την έννοια της αξιοκρατίας, για την ίδια την έννοια της στρατιωτικής ικανότητας.
Ας ειπωθεί καθαρά:
Τα όρια αυτά δεν είναι επιχειρησιακή αναγκαιότητα. Είναι διοικητική εμμονή.
Μέχρι το 2008, τα όρια ήταν χαμηλότερα και καμία Ένοπλη Δύναμη δεν κατέρρευσε. Κανένα όπλο δεν έμεινε αχρησιμοποίητο. Καμία μονάδα δεν υπολειτούργησε επειδή κάποιο στέλεχος ήταν πέντε εκατοστά κοντύτερο. Η πραγματικότητα αυτή καταρρίπτει κάθε επιχείρημα περί «ασφάλειας» ή «απαιτήσεων του επαγγέλματος».
Κι όμως, δεκαεπτά χρόνια μετά, επιμένουμε σε κανονισμούς που δεν αποδεικνύουν τίποτα, δεν προστατεύουν τίποτα και δεν βελτιώνουν τίποτα.
Η υποκρισία φτάνει στο αποκορύφωμα όταν το ίδιο κράτος επιτρέπει χαμηλότερα όρια ύψους σε άλλες κατηγορίες στρατιωτικού προσωπικού. Δηλαδή, κάποιος μπορεί να κριθεί ικανός να υπηρετεί, να εκπαιδεύεται, να επιχειρεί – αλλά ακατάλληλος να σπουδάσει σε Στρατιωτική Σχολή. Αν αυτό δεν είναι θεσμικός παραλογισμός, τότε τι είναι;
Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές και κυνικό:
Δεν μας ενδιαφέρει ποιος είσαι, τι αντέχεις, τι μπορείς να προσφέρεις. Μας ενδιαφέρει αν ταιριάζεις στο καλούπι.
Σε έναν διεθνή στρατιωτικό κόσμο που επενδύει σε δεξιότητες, τεχνογνωσία, ψυχική αντοχή και ηγεσία, εμείς παραμένουμε προσκολλημένοι σε μεζούρες. Και μετά απορούμε γιατί οι σχολές μένουν με κενές θέσεις.
Αυτό δεν είναι απλώς κακή πολιτική. Είναι αυτοϋπονόμευση.
Όταν αποκλείεις ανθρώπους με κίνητρο, ήθος και διάθεση προσφοράς για λόγους άσχετους με την ουσία της αποστολής, δεν υπερασπίζεσαι τον θεσμό. Τον απογυμνώνεις.
Η συζήτηση δεν αφορά «μια υποψήφια».
Αφορά το αν οι Ένοπλες Δυνάμεις θέλουν ικανούς ανθρώπους ή απλώς σωστά μετρημένα σώματα.
Γιατί η Πατρίδα δεν στέκεται όρθια με εκατοστά.
Στέκεται όρθια με ανθρώπους.
Πηγή: VoiceNews.gr
