Οι αναλυτές εκτιμούν ότι η αιφνιδιαστική ενέργεια των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα, με τη σύλληψη του προέδρου Νικολάς Μαδούρο, παρέχει στην Κίνα μια απροσδόκητη ευκαιρία να ενισχύσει τις διεκδικήσεις της στην Ταϊβάν και στα νησιά της Νότιας Σινικής Θάλασσας. Η επίθεση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί από το Πεκίνο για να καυτηριάσει την Ουάσινγκτον, να υπογραμμίσει τις δικές του αξιώσεις στη διεθνή σκηνή και να αμφισβητήσει τη λεγόμενη «διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες», όπως την παρουσιάζουν οι ΗΠΑ.
Παρά τη ρητορική και την ευκαιρία που δημιουργεί για πολιτική εκμετάλλευση, οι αναλυτές σημειώνουν ότι η Κίνα δεν αναμένεται να επισπεύσει μια στρατιωτική ενέργεια κατά της Ταϊβάν. Οι αποφάσεις του προέδρου Σι Τζινπίνγκ για την Ταϊβάν βασίζονται κυρίως σε εσωτερικούς παράγοντες και στις αναπτυσσόμενες στρατιωτικές δυνατότητες της Κίνας, και όχι στις ενέργειες των ΗΠΑ σε μια μακρινή ήπειρο.
Η Κίνα, που διεκδικεί τη δημοκρατικά διοικούμενη Ταϊβάν ως δική της επαρχία, συνεχίζει επίσης να διεκδικεί μεγάλο μέρος της Νότιας Σινικής Θάλασσας, προκαλώντας συγκρούσεις με άλλα κράτη της περιοχής. Η στρατηγική του Πεκίνου επικεντρώνεται στη διατήρηση της πίεσης και της πολιτικής επίδρασης, όχι σε άμεση επίθεση, ενώ η κατάσταση στη Βενεζουέλα ενισχύει την εσωτερική και διεθνή ρητορική του Κινεζικού κράτους.
Παράλληλα, η Ταϊβάν παρακολουθεί την κατάσταση και ενδέχεται να αναζητήσει μεγαλύτερη υποστήριξη από τις ΗΠΑ, χωρίς όμως να προκληθεί άμεση στρατιωτική κλιμάκωση. Οι ειδικοί τονίζουν ότι η σύγκριση με τη Βενεζουέλα είναι λανθασμένη: η Κίνα δεν είναι οι ΗΠΑ και η Ταϊβάν δεν είναι η Βενεζουέλα. Το Πεκίνο φαίνεται να αξιοποιεί την κρίση κυρίως για πολιτικά και διπλωματικά οφέλη, ενώ η στρατηγική του απέναντι στην Ταϊβάν παραμένει προσεκτική και μακροπρόθεσμη.
Πηγή: VoiceNews.gr
