Η προειδοποίηση του Αλίγιεφ κατά της ξένης επιρροής έρχεται εν μέσω διαμάχης με τουρκικούς πολιτικούς κύκλους σχετικά με τη θρησκεία, το Καραμπάχ και τους δεσμούς του Αζερμπαϊτζάν με το Ισραήλ.
Στο όγδοο συνέδριο του κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν» στο Μπακού, ο Πρόεδρος Ιλχάμ Αλίγιεφ προέβη σε μια ασυνήθιστα άμεση τοποθέτηση σχετικά με αυτό που αποκάλεσε «ιδεολογική ασφάλεια» του Αζερμπαϊτζάν. Όπως δήλωσε, αυτή είναι εξίσου σημαντική με τη φυσική ασφάλεια, καθώς οι ιδεολογικές απειλές μπορούν να διασχίσουν τα σύνορα μέσω του διαδικτύου, των κυβερνοεπιθέσεων και της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ). Απηύθυνε έκκληση για παιδεία και πατριωτισμό με στόχο την υπεράσπιση του πολιτικού χώρου της χώρας, επιμένοντας παράλληλα ότι το Αζερμπαϊτζάν δεν χρειάζεται καμία ξένη «βοήθεια ή κηδεμονία». Πρόσθεσε ότι τα άλλα κράτη δεν πρέπει να παρεμβαίνουν στις υποθέσεις της χώρας ούτε να της υπαγορεύουν πώς να ζει.
Οι δηλώσεις αυτές έγιναν από τον πρόεδρο της χώρας και επικεφαλής του κυβερνώντος κόμματος, στο πλαίσιο συνεδρίου που καθόριζε την πολιτική πορεία του κόμματος. Ο Αλίγιεφ έθεσε τον έλεγχο του ιδεολογικού πεδίου του Αζερμπαϊτζάν στο ίδιο επίπεδο με τη στρατιωτική ισχύ, την οικονομική ανεξαρτησία και τη λήψη κυρίαρχων αποφάσεων. Δεν κατονόμασε την Τουρκία ως πηγή κάποιας απειλής.
Ωστόσο, τα λόγια του ειπώθηκαν εν μέσω κριτικής που ασκείται σε τουρκικούς πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους για την εσωτερική πολιτική του Αζερμπαϊτζάν, και ειδικότερα για τη μεταχείριση των μαθητριών που φορούν μαντίλα (χιτζάμπ). To Αζερμπαϊτζάν πρόσφατα τροποποίησε νόμο που απαγορεύει, εμμέσως, τη μαντίλα στα σχολεία. Στο διαδίκτυο κυκλοφόρησαν βίντεο με μαθήτριες με μαντίλα να κλαίνε επειδή δεν τις άφησαν να μπουν στο σχολείο. Υπήρξαν αντιδράσεις θεολόγων και ακτιβιστών, αλλά και συσχετισμός με πορεία διαμαρτυρίας έξω από το Προξενείο του Αζερμπαϊτζάν στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 26 Σεπτεμβρίου, το Συμβούλιο Μέσων Ενημέρωσης και Ραδιοτηλεόρασης του Αζερμπαϊτζάν κατηγόρησε αδιευκρίνιστους κύκλους για ενορχήστρωση εκστρατείας κατά της χώρας στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης και στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή η αντιπαράθεση προσδίδει οξύτερο χαρακτήρα στο δόγμα «ένα έθνος, δύο κράτη». Η πολιτική εγγύτητα δεν εξάλειψε ποτέ τις διαφορές στα εθνικά συμφέροντα.
Καθώς η Άγκυρα και το Μπακού έρχονται πιο κοντά, το ερώτημα του ποιος καθορίζει την κοινή τους ταυτότητα – και τι είδους επιρροή επιτρέπει αυτή – καθίσταται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Το Αζερμπαϊτζάν δεν φαίνεται να έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτιστική του συνεργασία με την Τουρκία.
Ωστόσο, το Μπακού επιθυμεί να καταστήσει σαφές ότι οι δεσμοί συγγένειας δεν παρέχουν στην Άγκυρα καμία εξουσία επί της εσωτερικής πολιτικής του Αζερμπαϊτζάν.
