Ύστερα από πολύωρες και έντονες διαπραγματεύσεις, οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξαν τελικά στη χορήγηση δανείου ύψους 90 δισ. ευρώ προς την Ουκρανία για τα έτη 2026–2027, μέσω κοινού ευρωπαϊκού δανεισμού. Η απόφαση αυτή ήρθε μετά από μήνες συζητήσεων γύρω από ένα διαφορετικό σενάριο, το οποίο προέβλεπε την αξιοποίηση των παγωμένων ρωσικών περιουσιακών στοιχείων.
Το αρχικό σχέδιο είχε παρουσιαστεί με φιλοδοξία από την ηγεσία της ΕΕ, με βασικό επιχείρημα ότι το κόστος του πολέμου δεν θα έπρεπε να επιβαρύνει αποκλειστικά τους Ευρωπαίους φορολογούμενους. Ωστόσο, όσο περνούσε ο χρόνος, γινόταν σαφές ότι οι πολιτικές και νομικές αντιστάσεις ήταν ισχυρότερες από τις αρχικές εκτιμήσεις.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η στάση του Βελγίου, όπου βρίσκονται δεσμευμένα ρωσικά κεφάλαια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ. Η κυβέρνηση Ντε Βέβερ εξέφρασε σοβαρές επιφυλάξεις, επικαλούμενη κινδύνους αντιποίνων και έλλειψη επαρκών εγγυήσεων από την ΕΕ. Παρά τις πιέσεις και τη στήριξη ορισμένων βόρειων χωρών, η απαιτούμενη συναίνεση δεν διαμορφώθηκε ποτέ.
Σε επιστολή της προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν είχε αναγνωρίσει ότι όλες οι διαθέσιμες επιλογές ήταν δύσκολες και πολιτικά κοστοβόρες. Τελικά, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επέλεξε τη λύση του κοινού χρέους, μια επιλογή που, αν και δεν ήταν η αρχική προτίμηση αρκετών, θεωρήθηκε η μόνη ρεαλιστική διέξοδος.
Αναλύσεις στον ευρωπαϊκό Τύπο κάνουν λόγο για σαφείς πολιτικούς νικητές και χαμένους. Κοινή συνισταμένη, ωστόσο, είναι ότι το σχέδιο για τα παγωμένα ρωσικά στοιχεία δεν κατόρθωσε ποτέ να μετατραπεί από ιδέα σε εφαρμόσιμη πολιτική. Αν επρόκειτο για στρατηγική αναδίπλωση ή για ένα σχέδιο που απλώς αποδείχθηκε πρόωρο, μένει να φανεί.
Γράφει ο Σαλαμινομάχος
Πηγή: VoiceNews.gr
