Μια νέα πρακτική χρήσης της τεχνητής νοημοσύνης αναδύεται ως τρόπος διαχείρισης του πένθους, επιτρέποντας τη δημιουργία ψηφιακών αναπαραστάσεων αποθανόντων προσώπων μέσω συνομιλιακών chatbot. Σε αυτή την προσέγγιση, προσωπικά δεδομένα όπως αναμνήσεις, γραπτά, ηχητικά μηνύματα και περιγραφές ζωής χρησιμοποιούνται για να διαμορφωθεί μια τεχνητή οντότητα που μιμείται την προσωπικότητα και τον τρόπο επικοινωνίας ενός αγαπημένου προσώπου που έχει πεθάνει.
Για ορισμένους ανθρώπους, η αλληλεπίδραση με τέτοιες ψηφιακές μορφές λειτουργεί θεραπευτικά, προσφέροντας χώρο για έκφραση ανείπωτων συναισθημάτων, επανερμηνεία δύσκολων σχέσεων και αίσθηση συναισθηματικού κλεισίματος. Σε κάποιες περιπτώσεις, οι δημιουργοί αυτών των chatbot τροποποιούν συνειδητά το παρελθόν, κατασκευάζοντας μια πιο εξιδανικευμένη και στοργική εκδοχή του αποθανόντος, γεγονός που διευκολύνει την επεξεργασία της απώλειας.
Ωστόσο, η πρακτική αυτή παραμένει αμφιλεγόμενη. Άλλοι βιώνουν τις προσομοιώσεις ως ψυχικά επώδυνες ή αφύσικες, θεωρώντας ότι οι ατελείς μιμήσεις αλλοιώνουν ή ευτελίζουν τις πραγματικές αναμνήσεις. Παράλληλα, προκύπτουν σοβαρά ηθικά ζητήματα σχετικά με τη συγκατάθεση του αποθανόντος, τα δικαιώματα των υπολοίπων συγγενών, τη δημόσια προβολή τέτοιων ψηφιακών οντοτήτων και τις επιπτώσεις τους στο πένθος τρίτων.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί ο ρόλος των εταιρειών που αναπτύσσουν αυτές τις τεχνολογίες, καθώς λειτουργούν με εμπορικά κίνητρα που ενδέχεται να συγκρούονται με την ψυχική ευημερία των χρηστών. Η πιθανότητα συναισθηματικής εξάρτησης, υπερβολικής χρήσης και εκμετάλλευσης μεταθανάτιων δεδομένων καθιστά αναγκαία τη θέσπιση σαφών κανόνων. Η συζήτηση επικεντρώνεται πλέον στην ανάγκη ρυθμίσεων που θα καθορίζουν όρια συγκατάθεσης, χρήσης δεδομένων και σχεδιασμού, με προτεραιότητα την ψυχολογική ασφάλεια έναντι της αδιάκοπης δέσμευσης.
Πηγή: VoiceNews.gr
