Η εικόνα μιλάει από μόνη της: σπασμένα μπάζα, ένας διαλυμένος νιπτήρας και το πάτωμα γεμάτο θραύσματα. Δεν πρόκειται για εγκαταλελειμμένο κτίριο – πρόκειται για το 16ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, όπου το ταβάνι κατέρρευσε σαν να ήταν σκηνικό από ταινία καταστροφής.
Και το ερώτημα είναι απλό αλλά αμείλικτο: πόσο ακόμη θα παίζουμε με την ασφάλεια των παιδιών;
Σε μια χώρα που διαφημίζει την «ανάπτυξη» και τα «ψηφιακά άλματα», τα σχολεία θυμίζουν ωρολογιακές βόμβες. Οι εικόνες αυτές δεν είναι εξαίρεση, είναι η καθημερινότητα της εγκατάλειψης. Οι υποδομές καταρρέουν, οι έλεγχοι είναι ανύπαρκτοι και οι ευθύνες… εξαφανίζονται πιο γρήγορα από τον σοβά που πέφτει.
Το πιο εξοργιστικό; Όλα αυτά ήταν γνωστά. Γονείς, εκπαιδευτικοί και τοπικοί φορείς έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα για την κατάσταση. Και όμως, η απάντηση ήταν η κλασική: αδιαφορία, καθυστερήσεις, γραφειοκρατία.
Αν σήμερα δεν υπήρξαν τραυματισμοί, αυτό οφείλεται στην τύχη – όχι στο κράτος. Και η τύχη δεν είναι πολιτική.
Το περιστατικό αυτό δεν είναι «ατυχές συμβάν». Είναι η απόδειξη μιας συστημικής αποτυχίας. Όταν τα σχολεία καταρρέουν, καταρρέει μαζί τους και η εμπιστοσύνη στην Πολιτεία.
ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ:
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΑΖΑ – ΕΙΝΑΙ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ.
Πηγή: VoiceNews.gr
