Η δικογραφία που έχει πατήσει πόδι στη Βουλή δεν αφήνει περιθώρια για «μαλακά» λόγια. Οι συνομιλίες που καταγράφονται είναι ωμές, κυνικές και για πολλούς… εξοργιστικές. Δεν μοιάζουν με δημόσια διοίκηση. Μοιάζουν με backstage διαχείριση επιδοτήσεων.
Σε έναν διάλογο που έχει γίνει ήδη σύμβολο της υπόθεσης, ακούγεται καθαρά:
«Να δούμε αν είναι κάνα δύο-δυόμισι εκατομμύρια μήπως τα κόψουμε απ’ αλλού και τα βάλουμε να τα πάρουν οι δικοί μας». Εδώ δεν έχουμε «παρεξήγηση», αλλά έχουμε νοοτροπία. Λεφτά να μετακινούνται σαν να είναι τσάντες από γραφείο σε γραφείο. Και το «δικοί μας» να ακούγεται σαν φυσιολογικός κανόνας.
Πάμε παρακάτω. Σε άλλες συνομιλίες μπαίνει στο τραπέζι το γνωστό παιχνίδι των «διευθετήσεων». Αιτήσεις που «πρέπει να φτιαχτούν», υποθέσεις που «πρέπει να τακτοποιηθούν», άνθρωποι που «πρέπει να βοηθηθούν», «ο πατέρας του είναι προεδρος στη ΔΗΜΤΟ». Και κάπου εκεί χάνεται η μπάλα: ποιοι δικαιούνται και ποιοι απλώς… εξυπηρετούνται; Το σύστημα ελέγχου, που υποτίθεται είναι το τελευταίο τείχος, εμφανίζεται μέσα από τις συνομιλίες σαν κάτι που μπορεί να «ρυθμιστεί». Δηλαδή όχι να λειτουργήσει. Να ρυθμιστεί. Και αυτή η λέξη από μόνη της σηκώνει φρύδια: ποιος ρυθμίζει τι και για ποιον;
Υπάρχουν και αναφορές σε συγκεκριμένες υποθέσεις παραγωγών που «ενδιαφέρουν». Όχι γενικά, αλλά ονομαστικά, στοχευμένα, με τρόπο που δείχνει ότι κάποιοι δεν περίμεναν τη σειρά τους. Την περνούσαν. Και όσο ανεβαίνει το θερμόμετρο, ανεβαίνει και η πολιτική σκιά. Επαφές, μηνύματα, παρεμβάσεις που σύμφωνα με τη δικογραφία δεν μένουν χαμηλά. Αγγίζουν γραφεία, δομές, κέντρα αποφάσεων. Και το ερώτημα γίνεται αγωνιώδες: ήταν ενημερωμένοι ή απλώς έκλειναν τα μάτια;
Η υπόθεση δεν θυμίζει πια απλό σκάνδαλο. Θυμίζει μηχανισμό, ένα σύστημα που λειτουργεί με δικούς του κανόνες, πίσω από κλειστές πόρτες.
Και το πιο βαρύ ερώτημα μένει να αιωρείται: όταν τα «δημόσια χρήματα» γίνονται αντικείμενο τέτοιων συζητήσεων, ποιος τελικά ελέγχει ποιον;
Πηγή: VoiceNews.gr
