Αντιδράσεις και οργή έχει προκαλέσει δήλωση της βουλεύτριας της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνας Αλεξοπούλου, η οποία, ερωτηθείσα για το αν μπορούν να επιβιώσουν οι εκπαιδευτικοί των 800 ευρώ με την επιστροφή δύο ενοικίων από το κράτος, απάντησε με τη φράση:
«Το τζάμπα πέθανε. Όλοι το θέλαμε, αλλά ποιος θα το πληρώσει;».
Η τοποθέτηση αυτή δεν εκλήφθηκε ως ατυχής διατύπωση, αλλά ως ωμή αποτύπωση μιας πολιτικής αντίληψης που αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα των σχολείων και των ανθρώπων που τα στελεχώνουν.
Σε ποιους απευθύνεται το «τζάμπα»;
Η δήλωση αφορά έναν κλάδο που:
βλέπει τον μισθό του να εξαντλείται πριν τα μισά του μήνα,
πληρώνει δυσανάλογα υψηλά ενοίκια σε νησιά και επαρχιακές πόλεις,
αναγκάζεται συχνά σε συγκατοίκηση ή ακόμη και σε παραίτηση,
κρατά όρθιο το δημόσιο σχολείο με προσωπικό και ψυχικό κόστος.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι εύλογο: ποιο ακριβώς είναι το «τζάμπα»;
Ο μισθός των 800 ευρώ; Η υπηρεσία σε δυσπρόσιτες περιοχές; Οι υπερπλήρεις τάξεις και η έλλειψη στοιχειώδους κρατικής μέριμνας;
Μια δήλωση με ιδεολογικό βάρος
Η φράση «το τζάμπα πέθανε» δεν ειπώθηκε τυχαία. Εκφράζει μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία:
το κράτος δεν έχει υποχρέωση να διασφαλίζει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης,
η εργασία στο Δημόσιο αντιμετωπίζεται ως προνόμιο,
όποιος δεν αντέχει το κόστος, καλείται απλώς να προσαρμοστεί ή να αποχωρήσει.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται κοινωνικός πυλώνας, αλλά δημοσιονομικό βάρος.
«Ποιος θα το πληρώσει;»
Το ερώτημα αυτό τίθεται συχνά επιλεκτικά. Όχι για:
τις τράπεζες που διασώθηκαν,
τα υπέρογκα κομματικά χρέη,
τις φοροαπαλλαγές ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.
Η απάντηση φαίνεται να είναι μία: να το πληρώσουν οι εκπαιδευτικοί, με χαμηλούς μισθούς, με επισφαλή διαβίωση και με ένα σχολείο που αποδυναμώνεται διαρκώς.
Δεν πρόκειται για γκάφα
Η συγκεκριμένη δήλωση δεν συνιστά επικοινωνιακό λάθος. Αποτελεί σαφή δήλωση πολιτικής στάσης. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η αδυναμία επιβίωσης δεν θεωρείται ζήτημα πολιτικής ευθύνης.
Το δημόσιο σχολείο δεν είναι «δωρεάν πολυτέλεια»
Η εκπαίδευση δεν είναι χάρη ούτε προνόμιο. Είναι συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας. Οι εκπαιδευτικοί δεν ζητούν «τζάμπα». Ζητούν:
να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς από τον μισθό τους,
να μην απαξιώνονται δημόσια,
να αντιμετωπίζονται με στοιχειώδη σεβασμό.
Αν κάτι φαίνεται να έχει χαθεί, δεν είναι το «τζάμπα». Είναι η πολιτική ευθύνη απέναντι σε έναν κλάδο που συνεχίζει να στηρίζει την κοινωνία, ακόμη και όταν η ίδια η Πολιτεία τον υποτιμά.
Πηγή: VoiceNews.gr
