Στην Ελλάδα, εκτός από τις λέξεις που έχουν χάσει τη σημασία τους, εδώ και αρκετά χρόνια παρατηρούμε ότι οι έννοιες του «προοδευτικού», του «συντηρητικού», του «κεντρώου» και άλλες παρόμοιες έχουν καταλήξει να μην αντιπροσωπεύουν πραγματικά τίποτα. Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα, το οποίο δεν θα βρεθεί ούτε στα «απολεσθέντα», είναι η σοβαρότητα του πολιτικού συστήματος, κάτι που εξυπηρετεί όσους προσπαθούν να το αποδομήσουν και να το κάνουν να φανεί αναξιόπιστο στα μάτια της κοινωνίας. Παρόλο που το πολιτικό σύστημα έχει πράγματι σοβαρές αδυναμίες, αυτές είναι κυρίως αποτέλεσμα των έργων και των ημερών όλων των Κυβερνήσεων έως σήμερα.
Το τριήμερο της συζήτησης που προκάλεσε η πρόταση μομφής από τον Νίκο Ανδρουλάκη ανέδειξε την ουσία του προβλήματος, η οποία δεν είναι άλλη από το να αντιληφθεί κανείς την πραγματικότητα και να προσαρμόσει τις στρατηγικές του στις ανάγκες της κοινωνίας, όχι στις προσωπικές του επιθυμίες.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να αυτοπροσδιορίζεται ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ως «προοδευτικός» και «δημοκράτης», αλλά να αποδεικνύει τις θέσεις του μέσω των προτάσεών του. Επί της ουσίας, κανείς δεν έχει καταλάβει γιατί συνενώθηκαν ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Σωκράτης Φάμελλος, ο Αλέξης Χαρίτσης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Επιδίωκαν να ρίξουν τον Μητσοτάκη, να τον αντικαταστήσουν εν κινήσει, ή να προκαλέσουν εκλογές; Ούτε οι ίδιοι ξέρουν, το μόνο που πέτυχαν είναι να συσπειρώσουν την ΝΔ στην Βουλή, δεδομένων των αντιφατικών δηλώσεων από τα κορυφαία στελέχη τους. Το μόνο που γνωρίζουν τελικά είναι ότι θεωρούν τους εαυτούς τους εκφραστές του λαού, «προοδευτικούς» και «δημοκράτες».
Η χρήση των εννοιών και των λέξεων ως μέσου άμυνας, δηλαδή να παρουσιάζεται η επιθυμία του κάθε ηγέτη ως επιθυμία της κοινωνίας, είναι ακριβώς η ίδια παραπλανητική τακτική με την παραπλανητική χρήση των λέξεων. Βασισμένο στις πρακτικές που ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ και άλλοι, ακόμα και ο αλγόριθμος θα είχε δυσκολία να τους κατατάξει στο προοδευτικό ή δημοκρατικό στρατόπεδο. Παρά τις διακηρύξεις τους, στην πράξη είναι συντηρητικοί, καταφέρνοντας να εδραιωθούν σε θεσμούς, ακαδημαϊκούς κύκλους και ΜΜΕ, με στόχο την υπονόμευση του κράτους δικαίου και την επιβολή των δικών τους δογματικών αντιλήψεων για τη λειτουργία του. Κατηγορούν ότι η δημοκρατία και τα δικαιώματα απειλούνται, αλλά είναι ακριβώς αυτοί και τα κόμματά τους που τα υπονομεύουν. Κατά την άποψή μας, ο πραγματικός κίνδυνος για τη δημοκρατία σήμερα είναι οι «δημοκράτες» χωρίς δημοκρατικά ιδανικά και οι «προοδευτικοί» χωρίς όραμα.
Όσον αφορά τη Νέα Δημοκρατία, το κυβερνών κόμμα έχει αποδειχθεί πως συχνά χρησιμοποιεί τις ενέργειές του για να συντηρήσει το κατεστημένο και να προστατεύσει τα συμφέροντα των λίγων, καταπατώντας τα δικαιώματα των πολλών. Παρά τις φαινομενικές επιτυχίες του, η στρατηγική του φαίνεται να είναι επικεντρωμένη στην αναπαραγωγή ενός συστήματος που δεν αφήνει περιθώρια για πραγματική αλλαγή ή πρόοδο.
Πηγή: VoiceNews.gr
