Ο επόμενος ιρανικός «εφιάλτης»: Που είναι το πυρηνικό υλικό;
Νωρίς το πρωί της 22ας Ιουνίου 2025, ώρα Ιράν, αμερικανικά βομβαρδιστικά έριξαν βόμβες-καταστροφείς στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στο Φορντόου, το Νατάνζ και το Ισφαχάν, γνωρίζοντας, ότι οι Ιρανοί έχουν μετφέρει σε άλλη τοποθεσία το εμπλουτισμένο ουράνιο.
Ενώ, ο Τραμπ αντιτίθεται στις «επιθέσεις των ΗΠΑ επί του εδάφους», ίσως χρειαστεί να αποφασίσει εάν οι Αμερικανοί ειδικοί σε πυρηνικά και logistics μετράνε.
Παρά την υπερηφάνεια της ιρανικής κυβέρνησης – και την προειδοποίησή της ότι θα μπορούσε να στοχεύσει αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και Αμερικανούς σε όλο τον κόσμο – δεν υπάρχει τρόπος να μετριαστεί η ζημιά που προκάλεσαν οι ενέργειες του Τραμπ στην Ισλαμική Δημοκρατία, τις φιλοδοξίες της και τη νομιμότητα του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ.
Ενώ ο Τραμπ είναι επιρρεπής στην υπερβολή, ο απλός εορτασμός της καταστροφής αυτών των βασικών πυρηνικών εγκαταστάσεων δεν είναι αρκετός. Ο Χαμενεΐ μπορεί να μιλήσει για την προθυμία του να γίνει μάρτυρας και ίσως ο Τραμπ θα χρειαστεί να πραγματοποιήσει την επιθυμία του, αλλά το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: το τέλος οποιουδήποτε ουσιαστικού πυρηνικού προγράμματος στην Ισλαμική Δημοκρατία. Όταν ο καπνός καθαρίσει και όταν ο Χαμενεΐ -ή οι διάδοχοί του- κάνουν το αναπόφευκτο και παραδώσουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα, τότε θα πρέπει να απομακρυνθεί από το Ιράν.
Εδώ, υπάρχει προηγούμενο. Το 1991, το καθεστώς του Απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής αναγνώρισε το δικό του μυστικό πρόγραμμα πυρηνικών όπλων και συμφώνησε να το εγκαταλείψει. Ακόμα και με μια πλήρως υπάκουη κυβέρνηση, πρώτα υπό τον Π.Γ. Μπόθα και στη συνέχεια υπό τον Νέλσον Μαντέλα, χρειάστηκαν 19 χρόνια για να πιστοποιήσει ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) το τέλος του προγράμματος. Το 2003, όταν ο ηγέτης της Λίβυης Μουαμάρ Καντάφι αποφάσισε να επαναφέρει το πρόγραμμα του, Αμερικανοί και Βρετανοί ειδικοί έσπευσαν να διαλύσουν φυσικά τη βιομηχανική του βάση, ώστε να μην μπορέσει να αλλάξει γνώμη.
Το ερώτημα τότε γίνεται ποιος θα αφαιρέσει φυσικά το πυρηνικό υλικό του Ιράν. Πολλοί διπλωμάτες θα μπορούσαν να πουν ότι αυτή είναι δουλειά του ΔΟΑΕ, αλλά είναι αμφίβολο αν οι Ηνωμένες Πολιτείες, πόσο μάλλον το Ισραήλ, θα εμπιστευτούν τον ΔΟΑΕ, δεδομένης της δικής του κομματικής στάσης και του ιστορικού αναποτελεσματικότητας.
Από την έναρξη της σύγκρουσης Ισραήλ-Ιράν, ο πρώην επικεφαλής του ΔΟΑΕ, Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι, ήταν ιδιαίτερα ανταγωνιστικός, προς το Ισραήλ. Το ερώτημα που τίθεται στη συνέχεια είναι ποιος θα απομακρύνει φυσικά το πυρηνικό υλικό του Ιράν. Ενώ ο Τραμπ αντιτίθεται στις «μπότες των ΗΠΑ επί τόπου», ίσως χρειαστεί να αποφασίσει εάν οι Αμερικανοί ειδικοί σε πυρηνικά και logistics μετράνε.
Εάν όχι, ίσως τότε θα πρέπει να στραφεί σε συμμάχους. Εδώ, η Ινδία θα μπορούσε να διαδραματίσει βασικό ρόλο, δεδομένου ότι είναι ίσως η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει την εμπιστοσύνη των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και του Ιράν. Οι Ινδοί ειδικοί θα μπορούσαν να το μεταφέρουν με φορτηγό στο Τσαμπαχάρ και στη συνέχεια να το στείλουν στην Ινδία για επιθεώρηση, ανάλυση και φύλαξη. Ό,τι και να αποφασίσει ο Τραμπ, η χειρότερη επιλογή θα ήταν να επαναπαυθεί στις δάφνες και να υποχωρήσει, καθώς ο κίνδυνος να πέσει χαλαρό πυρηνικό υλικό στα χέρια τρομοκρατών ή άτακτων δυνάμεων θα παραμείνει υψηλός μέχρι να μπορέσει να ασφαλιστεί και να απομακρυνθεί από το Ιράν.
Πηγή: VoiceNews.gr
