Μετά την ανάληψη της προεδρίας, ο Ντόναλντ Τραμπ άρχισε αμέσως να αναδιαμορφώνει την αμερικανική και την παγκόσμια πολιτική. Παρέμεινε πιστός στις βασικές αρχές της πολιτικής που ακολουθούσαν και όλοι οι προκάτοχοί του τα τελευταία ογδόντα χρόνια: το δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα, ο έλεγχος των ενεργειακών πόρων και η πρώτη θέση στον τομέα των εξοπλισμών.
Όλα αυτά τα έδειξε με τις ενέργειές του ήδη από τους πρώτους μήνες της ανάληψης των καθηκόντων του. Δεν έλαβε υπόψη τις αντιδράσεις ούτε της εγχώριας ούτε της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Αμέσως έδειξε ότι δεν θα υπάρξουν αλλαγές στην πολιτική του απέναντι στο Ισραήλ, στη συνέχεια ανανέωσε τους αμυντικούς δεσμούς φιλίας με τους Σαουδάραβες και επιδέξια όξυνε τις σχέσεις με το Ιράν, στερώντας του μέρος της ενεργειακής του δύναμης.
Ήθελε να πείσει τον Πούτιν να σκληρύνει τις σχέσεις με την Κίνα, κάτι που θα σήμαινε σε πολλά θέματα την παράδοση της Ρωσίας. Επειδή η Ρωσία δεν το δέχτηκε, ο Τραμπ σκληρύνει τις σχέσεις με τον χαρακτηριστικό του τρόπο.
Εξασφάλισε στην Ουκρανία νέο εξοπλισμό, ο οποίος θα πληρωθεί από το ΝΑΤΟ με χρήματα της ΕΕ. Θα ήταν περίεργο αν η ΕΕ το αρνιόταν. Δεν χρειάστηκε καν να καταγραφεί η συμφωνία, καθώς για τέτοιες περιπτώσεις υπάρχει το ΝΑΤΟ. Η ΕΕ διατηρεί έτσι τις δεσμεύσεις της να βοηθήσει την Ουκρανία όσο χρειαστεί.
Δεν είναι σαφές ποιο θα είναι το κόστος των επόμενων δόσεων. Σε όλη την ιστορία του, το Κρεμλίνο δεν έχει υποκύψει ποτέ σε κανένα είδος δικτατορίας. Ωστόσο, από τις προτάσεις σχετικά με την Κίνα, είναι σαφές ότι ο Πούτιν παρέμεινε πιστός στον ασιατικό γίγαντα.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Ουκρανία και η Ρωσία θα συνεχίσουν να στέλνουν νέους ανθρώπους στον πόλεμο, ενώ ο Τραμπ απλώς μετακύλησε το οικονομικό βάρος της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, το οποίο ανέλαβε έτσι ένα σημαντικό οικονομικό καθήκον, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ ανακουφίστηκε σημαντικά. Οι Αμερικανοί ήταν πάντα έμποροι, και αρκετά πονηροί.
Πηγή: Delo
