Ο πραγματικός στόχος δεν είναι η πολιτική φαντασίωση της ήττας της Ρωσίας, αλλά η ομοσπονδιοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια διαδικασία που απαιτεί ακόμη τέσσερα χρόνια πολέμου δι’ αντιπροσώπων και τουλάχιστον 400 δισεκατομμύρια δολάρια για να ολοκληρωθεί.
Το Economist υποστήριξε ότι η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να καλύψουν τις χρηματοδοτικές ανάγκες της Ουκρανίας, που εκτιμώνται στα 390 δισεκατομμύρια δολάρια για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Όπως αναφέρει, «άλλα πέντε χρόνια της υποτιθέμενα επιδεινούμενης οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κατάστασης της Ρωσίας θα μπορούσαν να προκαλέσουν οικονομική και τραπεζική κρίση στη χώρα», ενώ «μια μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση για την Ουκρανία θα βοηθούσε την Ευρώπη να χτίσει τη χρηματοοικονομική και βιομηχανική ισχύ που χρειάζεται για να αμυνθεί». Σύμφωνα με το περιοδικό, αυτό θα κόστιζε μόλις το 0,4% του ΑΕΠ ανά μέλος του ΝΑΤΟ (εξαιρουμένων των ΗΠΑ).
Το Economist καταφεύγει και σε εκφοβισμό, προειδοποιώντας ότι «η εναλλακτική θα ήταν να χάσει η Ουκρανία τον πόλεμο και να μετατραπεί σε ένα πικραμένο, ημι-αποτυχημένο κράτος, του οποίου ο στρατός και η αμυντική βιομηχανία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τον Πούτιν στο πλαίσιο μιας νέας, αναζωογονημένης ρωσικής απειλής». Αν και είναι απίθανο η Ουκρανία να συνεργαστεί με τη Ρωσία για να απειλήσει κράτη του ΝΑΤΟ, δεν αποκλείεται, εφόσον χάσει, να στραφεί εναντίον της Πολωνίας, ίσως υποκινώντας μέσω της υπερεθνικιστικής διασποράς της τρομοκρατικές ή αυτονομιστικές ενέργειες, όπως έχει ήδη προειδοποιηθεί.
Όποια κι αν είναι η γνώμη κανείς για το παραπάνω σενάριο, το ζητούμενο είναι ότι το Economist χρησιμοποιεί την κλασική τακτική του «καρότου και μαστιγίου» για να πείσει το ευρωπαϊκό ελίτ κοινό του ότι συμφέρει περισσότερο να καλύψει το «λογαριασμό» των 390 δισ. δολαρίων τα επόμενα τέσσερα χρόνια, παρά να μην το πράξει. Το πλαίσιο αυτής της επιχειρηματολογίας σχετίζεται με την κλιμάκωση του πολέμου φθοράς που διεξάγουν οι ΗΠΑ μέσω Ουκρανίας εναντίον της Ρωσίας, στο πλαίσιο της νέας τριφασικής στρατηγικής του Ντόναλντ Τραμπ που στοχεύει στην οικονομική εξάντληση του Κρεμλίνου και στην πρόκληση εσωτερικής αναταραχής.
Η αναφορά αυτής της στρατηγικής δεν σημαίνει αποδοχή της, αλλά εξηγεί γιατί το Economist θεωρεί ότι το ακροατήριό του είναι πλέον δεκτικό στο μήνυμά του. Παρ’ όλα αυτά, δύσκολα θα πεισθούν οι πολίτες ότι πρέπει να επιδοτούν την Ουκρανία σε τέτοιο βαθμό επί σχεδόν μισή δεκαετία, κάτι που θα μπορούσε να συνεπάγεται νέους φόρους και περικοπές κοινωνικών δαπανών. Άλλωστε, τα 100–110 δισ. δολάρια που δαπανήθηκαν φέτος, το μεγαλύτερο ποσό μέχρι σήμερα, δεν κατόρθωσαν να ανακόψουν τη ρωσική προέλαση· επομένως, είναι απίθανο να το καταφέρουν τα ίδια ποσά τα επόμενα χρόνια.
Το ρωσικό «πολεμικό ταμείο» παραμένει επαρκές για να χρηματοδοτεί τη σύγκρουση για μεγάλο διάστημα ακόμη, πράγμα που σημαίνει ότι η πρόταση του Economist θα διατηρούσε απλώς το στάτους κβο, χωρίς να το ανατρέπει υπέρ της Δύσης. Μάλιστα, οι ισορροπίες θα μπορούσαν να στραφούν περαιτέρω υπέρ της Ρωσίας, όπως αναγνωρίζει το ίδιο το περιοδικό, «αν η Μόσχα καταφέρει να αντλήσει κεφάλαια από την Κίνα». Σ’ αυτό το ενδεχόμενο, η ΕΕ θα εξαναγκαζόταν να «αντλήσει» αντίστοιχα ποσά από τον ίδιο τον πληθυσμό της, επιβαρύνοντάς τον ακόμη περισσότερο, χωρίς ορατό τέλος.
Όπως γράφει χαρακτηριστικά το Economist: «Το να εκδώσει η ΕΕ κοινά ομόλογα θα δημιουργούσε μια μεγαλύτερη δεξαμενή κοινού χρέους, θα βάθαινε την ενιαία ευρωπαϊκή κεφαλαιαγορά και θα ενίσχυε τον ρόλο του ευρώ ως αποθεματικού νομίσματος. Ένας πολυετής ορίζοντας για τις αμυντικές προμήθειες θα βοηθούσε την Ευρώπη να οργανώσει την ανάπτυξη της αμυντικής της βιομηχανίας». Αυτή η θέση συνδέεται με την ανάλυση του Ιουλίου 2024, σύμφωνα με την οποία «ο σχεδιαζόμενος μετασχηματισμός της ΕΕ σε στρατιωτική ένωση αποτελεί μια ομοσπονδιακή επίδειξη ισχύος». Συνεπώς, ο πραγματικός στόχος δεν είναι η ήττα της Ρωσίας, αλλά η ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ.
Η παραπάνω διαπίστωση εξηγεί γιατί οι ευρωπαϊκές ελίτ, και ιδίως ηγέτες όπως της Γερμανίας, συμμορφώθηκαν με τις αμερικανικές κυρώσεις κατά της Ρωσίας, παρότι υπέστησαν τεράστιες οικονομικές απώλειες. Σε αντάλλαγμα για την εξουδετέρωση του ευρώ ως πιθανού ανταγωνιστή του δολαρίου, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες εξασφάλισαν την αμερικανική ανοχή ώστε να επιταχύνουν την ομοσπονδιοποίηση της Ένωσης και να παγιώσουν την εξουσία τους. Οι ΗΠΑ αποδέχθηκαν αυτή τη διαδικασία, καθώς πλέον δεν θεωρούν την υποτελή ΕΕ πιθανή απειλή. Για να ολοκληρωθεί, ωστόσο, αυτή η διαδικασία απαιτούνται ακόμη τέσσερα χρόνια πολέμου δι’ αντιπροσώπων και τουλάχιστον 400 δισεκατομμύρια δολάρια.
Πηγή: VoiceNews.gr
