Οι πρόσφατες κλήσεις εκπαιδευτικών σε πειθαρχική διαδικασία λόγω συμμετοχής σε νόμιμη απεργία–αποχή από την ατομική αξιολόγηση σηματοδοτούν μια κρίσιμη μετατόπιση στη διαχείριση της εκπαιδευτικής διαφωνίας. Το θέμα δεν περιορίζεται πλέον στη συζήτηση για την αξιολόγηση, αλλά αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιμετωπίζει τη συλλογική δράση στον δημόσιο τομέα.
Η απεργία–αποχή έχει αποφασιστεί από τα συλλογικά όργανα του κλάδου και αποτελεί αναγνωρισμένη μορφή συνδικαλιστικής κινητοποίησης. Όταν, όμως, η συμμετοχή σε αυτήν μεταφέρεται στο πεδίο της ατομικής πειθαρχικής ευθύνης, δημιουργείται ένα προηγούμενο με σαφείς επιπτώσεις. Η συλλογική επιλογή μετατρέπεται σε ατομικό «παράπτωμα», με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το εργασιακό και θεσμικό περιβάλλον του σχολείου.
Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς δεν αφορά μία μόνο περιοχή. Αντίστοιχες υποθέσεις εμφανίζονται σε διαφορετικές Περιφερειακές Διευθύνσεις, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για μια πρακτική που τείνει να γενικευτεί. Γι’ αυτό και οι εκπαιδευτικές οργανώσεις αντιμετωπίζουν τις πειθαρχικές κλήσεις ως υπόθεση αρχής και όχι ως τοπική εκκρεμότητα.
Το επιχείρημα της «υπηρεσιακής υποχρέωσης» δεν μπορεί να εξετάζεται αποκομμένα από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της συνδικαλιστικής δράσης. Η ισορροπία ανάμεσα στη διοικητική λειτουργία και στην ελευθερία διεκδίκησης είναι λεπτή. Όταν αυτή η ισορροπία διαταράσσεται, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς, αλλά τη δημοκρατική λειτουργία των θεσμών.
Το δημόσιο σχολείο δεν είναι μηχανισμός συμμόρφωσης. Είναι χώρος παιδαγωγικής σχέσης, εμπιστοσύνης και συνεργασίας. Η καλλιέργεια κλίματος φόβου ή αβεβαιότητας δεν συμβάλλει στη βελτίωσή του. Αντίθετα, αποδυναμώνει το ανθρώπινο δυναμικό που καλείται καθημερινά να το στηρίξει.
Η συζήτηση για την αξιολόγηση είναι θεμιτή και αναγκαία. Όμως δεν μπορεί να διεξάγεται με όρους πειθαρχικής πίεσης. Όσο η διαφωνία αντιμετωπίζεται ως ζήτημα πειθαρχίας και όχι διαλόγου, τόσο το ερώτημα μετατοπίζεται: δεν είναι πλέον αν η αξιολόγηση είναι χρήσιμη, αλλά αν το σχολείο μπορεί να λειτουργεί δημοκρατικά.
Και αυτό είναι ένα ερώτημα που αφορά όλους.
Πηγή: VoiceNews.gr
