Η επιστολή της μητέρας* από το 11ο Δημοτικό Σχολείο Χανίων που δημοσίευσε το zapranews.gr δεν είναι μια «μεμονωμένη διαμαρτυρία». Είναι μια κραυγή αγωνίας που συμπυκνώνει όσα βιώνουν χιλιάδες οικογένειες σε ολόκληρη τη χώρα: παιδιά με διαγνωσμένες εκπαιδευτικές ανάγκες, γονείς εξαντλημένοι και ένα κράτος που εμφανίζεται ανίκανο –ή απρόθυμο– να εγγυηθεί τα στοιχειώδη.
Τρεις μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και η Παράλληλη Στήριξη παραμένει ζητούμενο. Όχι επειδή δεν υπάρχουν παιδιά που τη χρειάζονται, ούτε επειδή λείπουν οι διαγνώσεις από τα ΚΕΔΑΣΥ, αλλά επειδή το Υπουργείο Παιδείας εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την Ειδική Αγωγή ως «κόστος» και όχι ως συνταγματική υποχρέωση.
Παιδιά με ανάγκες, σχολεία χωρίς στήριξη
Η μητέρα περιγράφει με σαφήνεια την πραγματικότητα: παιδί με γνωμάτευση για 24 ώρες Παράλληλης Στήριξης την εβδομάδα, χωρίς κανέναν εκπαιδευτικό Ειδικής Αγωγής, ακόμη και μετά τη Γ’ φάση προσλήψεων αναπληρωτών. Και την ίδια στιγμή, μια δασκάλα Γενικής Παιδείας καλείται να διαχειριστεί μόνη της 22 μαθητές με ετερόκλητες ανάγκες.
Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό και αμείλικτο:
Πώς ακριβώς αντιλαμβάνεται το Υπουργείο την έννοια της συμπερίληψης;
Γιατί συμπερίληψη χωρίς προσωπικό δεν είναι πολιτική επιλογή· είναι επικοινωνιακή απάτη.
«Κάντε υπομονή»: η μόνιμη απάντηση της διοίκησης
Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων –όπως και δεκάδες άλλες Διευθύνσεις πανελλαδικά– φαίνεται να έχει υιοθετήσει έναν ρόλο παθητικού διαμεσολαβητή: μεταφέρει τις αγωνίες προς το Υπουργείο, λαμβάνει γενικόλογες υποσχέσεις και στη συνέχεια τις επιστρέφει στους γονείς ως προτροπή για… υπομονή.
Μόνο που η υπομονή τελείωσε.
Και δικαίως.
Δεν είναι υποχρέωση των σχολικών διευθυντών να «μπαλώνουν» τα κενά, ούτε να αφαιρούν ώρες από μαθητές με γνωματεύσεις για να «χωρέσουν» όλοι. Αυτές οι πρακτικές δεν είναι απλώς παιδαγωγικά απαράδεκτες· είναι και θεσμικά επικίνδυνες.
Ολοήμερο σχολείο χωρίς… σχολείο
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το σχολείο στερείται και Ολοήμερο πρόγραμμα. Τάξεις μπαίνουν και βγαίνουν από το Ολοήμερο, όχι με παιδαγωγικά κριτήρια, αλλά με βάση το ποιος εκπαιδευτικός περισσεύει – αν περισσεύει.
Το αποτέλεσμα;
Γονείς που αναγκάζονται να εγκαταλείπουν την εργασία τους για να παραλάβουν τα παιδιά τους στις 13:15. Οικογένειες που πιέζονται οικονομικά και ψυχολογικά. Ένα σχολείο που αδυνατεί να λειτουργήσει ως κοινωνικός πυλώνας.
Προτεραιότητες ανάποδα
Η επιστολή θίγει και κάτι ακόμη πιο ενοχλητικό: τις πολιτικές προτεραιότητες του Υπουργείου. Όταν υπάρχουν χρήματα για επικοινωνιακές δράσεις, «καινοτόμα» προγράμματα και εξαγγελίες βιτρίνας, αλλά όχι για την κάλυψη βασικών εκπαιδευτικών αναγκών, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πόρων – είναι η πολιτική επιλογή.
Γιατί για ένα παιδί με ανάγκες, η Παράλληλη Στήριξη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος αξιοπρέπειας.
Μισθοί πείνας, κενές θέσεις, προσχηματικές πολιτικές
Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί Ειδικής Αγωγής περιμένουν να προσληφθούν, γνωρίζοντας ότι θα κληθούν να εργαστούν με μισθούς που δεν καλύπτουν ούτε τα στοιχειώδη έξοδα διαβίωσης. Η Πολιτεία δημιουργεί τεχνητά κενά και στη συνέχεια επικαλείται «δυσκολίες στελέχωσης».
Ένας φαύλος κύκλος που πληρώνουν πάντα τα ίδια πρόσωπα: τα παιδιά.
Η κοινωνία ακούει – το Υπουργείο;
Η επιστολή της μητέρας από τα Χανιά δεν ζητά προνόμια. Ζητά τα αυτονόητα. Και γι’ αυτό είναι πολιτικά επικίνδυνη για όσους επιλέγουν τη σιωπή.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν νόμοι και εγκύκλιοι. Υπάρχουν.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει βούληση.
Γιατί η Παράλληλη Στήριξη δεν μπορεί να είναι ούτε «παράλληλη» ούτε προαιρετική. Είναι υποχρέωση του κράτους. Και όσο αυτή παραμένει ακάλυπτη, η αγανάκτηση δεν είναι υπερβολή – είναι δικαίωμα.
*Ακολουθεί η επιστολή της μητέρας
«Ο κόμπος έφτασε πια στο χτένι! Η υπομονή μου ξεχείλισε! Μαζί με τη δική μου, το ίδιο και όλων των γονέων της τάξης του παιδιού μου, όλου του σχολείου, όλου του Νομού Χανίων. Βλέπετε, φτάσαμε εν έτει 2025 να παλεύουμε για τα ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ στην εκπαίδευση…
Τα μέσα Νοεμβρίου πέρασαν κι εμείς χάσαμε για άλλη μια φορά τις ελπίδες μας για κάλυψη των εκπαιδευτικών αναγκών των παιδιών μας για παράλληλη στήριξη… Δεν υπάρχει καμία ανταπόκριση στα αιτήματά μας. Ενδιαφέρει το θέμα αυτό τη Διεύθυνση της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων; Γιατί, ανταπόκριση ούτε τώρα είδαμε. Και η σχολική χρονιά κυλάει…
Μιλώντας πιο συγκεκριμένα και πιο προσωπικά, σύμφωνα με το ΚΕΔΑΣΥ, το δικό μου παιδί χρήζει 24ωρης παράλληλης υποστήριξης εβδομαδιαία, προκειμένου να καλυφθούν οι μαθησιακές της ανάγκες. Περιμένοντας, λοιπόν, καρτερικά (μαζί με άλλους γονείς) την πολυπόθητη Γ’ φάση προσλήψεων αναπληρωτών, μαθαίνω ότι, για ακόμα μία φορά, δεν θα υπάρξει εκπαιδευτικός Ειδικής Αγωγής για εμάς. Για άλλη μια φορά πλανηθήκαμε οικτρά! Στην Γ’ τάξη του δημοτικού σχολείου, που φοιτά το παιδί μου, σαν το μάννα εξ ουρανού περιμέναμε τόσο καιρό τα αυτονόητα! Τις προσλήψεις των εκπαιδευτικών, αυτή την τόσο πολύτιμη για εμάς βοήθεια. Στα αλήθεια, οι υπεύθυνοι που παίρνουν τις αποφάσεις βλέποντας τα παιδιά μας ως αριθμούς, περιμένουν από μία μόνο δασκάλα Γενικής Παιδείας να καταφέρει να καλύψει τις εκπαιδευτικές ανάγκες 22 μαθητών; Μόνη της δίνει ό,τι καλύτερο κι ό,τι περισσότερο μπορεί ως εκπαιδευτικός, όμως ποιο παιδί να κοιτάξει πρώτο; Και με ποικίλες δυσκολίες το καθένα.
Υπάρχουν και άλλες, πολύ σημαντικές ανάγκες, όπως η έλλειψη εκπαιδευτικών για το Ολοήμερο τμήμα του σχολείου μας. Κατά τη φετινή σχολική χρονιά, μέχρι τώρα στερήθηκαν το Ολοήμερο τα παιδιά της Ε’ τάξης. Τώρα το στερούνται τα παιδιά της Δ’ και σειρά έχουν εκείνα της Στ’ τάξης. Όμως δεν γίνεται να αναγκάζεται ο κάθε γονέας να παρατάει την εργασία του, με κίνδυνο να τη χάσει, ώστε να παίρνει το παιδί του από το σχολείο στις 13.15. Το σχολείο μας δυστυχώς πλήττεται και από το ζήτημα αυτό, μαζί με τόσα άλλα σχολεία του νομού μας και πανελλαδικά.
Η Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χανίων και, κατά συνέπεια, το Υπουργείο Παιδείας, για άλλη μια φορά έδειξαν την αδιαφορία τους, δίνοντας υποσχέσεις και περιμένοντας να λύσει το σχολείο το πρόβλημα! Όμως φυσικά και δεν είναι στα καθήκοντα του διευθυντή να καλύψει τα κενά με το υπάρχον εκπαιδευτικό προσωπικό, «πετσοκόβοντας» τις ώρες διδασκαλίας που δικαιούται κάθε μαθητής με γνωμάτευση μαθησιακών δυσκολιών. Ναι, το άκουσα και αυτό στα γραφεία της Πρωτοβάθμιας, όταν πήγα εκεί κατ’ ιδίαν! Όμως, καθήκον της Πρωτοβάθμιας είναι να «πιέσει» το υπουργείο ώστε να προσλάβει εκπαιδευτικούς, όχι να παρακαλάει εμάς τους γονείς να κάνουμε υπομονή! Δεν υπάρχει υπομονή πια, μόνο αγανάκτηση, μετά από τόσες ψεύτικες υποσχέσεις.
Τόσο δύσκολο είναι η Πρωτοβάθμια Χανίων να καλύψει τα κενά; Κι αντί να διαθέτει το Υπουργείο Παιδείας χιλιάδες ευρώ για λαχανόκηπους ή μαθήματα ραπτικής και φοριαμούς για τις μαθητικές τσάντες, όπως εξαγγέλλει, ας καλύψει πρώτα τις επείγουσες εκπαιδευτικές ανάγκες. Τι είναι, άραγε, πιο σημαντικό; Οι γονείς δεν δύνανται να πληρώνουν από την τσέπη τους για ιδιωτική παράλληλη στήριξη. Το υπουργείο είναι υποχρεωμένο να στείλει!
Πολλοί είναι οι δάσκαλοι Ειδικής Αγωγής για παράλληλη στήριξη που περιμένουν μέρα με τη μέρα την πρόσληψή τους. Περιμένουν βέβαια να τελέσουν το έργο τους με μισθούς πείνας και όχι με μισθούς ανθρώπινους, ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στα καθημερινά έξοδα της διαμονής τους, τη στιγμή που η ακρίβεια θερίζει.
Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να ανταποκριθεί στην υποχρέωσή του για συμπερίληψη και ίσες μορφωτικές ευκαιρίες σε όλους τους μαθητές, καλύπτοντας τα εκπαιδευτικά κενά το συντομότερο δυνατόν.
Ειρήνη Ποιμενάκη
Μητέρα μαθήτριας Γ’ δημοτικού σχολείου,
εκ μέρους των γονέων και των κηδεμόνων των παιδιών όλου του τμήματος του παιδιού μου, καθώς και των μελών του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 11ου Δημοτικού Σχολείου Χανίων.»
Πηγή: VoiceNews.gr
