Υπάρχουν δηλώσεις που δεν σοκάρουν απλώς αλλά ξεγυμνώνουν μια ολόκληρη πραγματικότητα. Το «όποιος κάνει τη δουλειά μου και πιστεύει πως δεν παρακολουθείται, δεν κάνει για αυτή τη δουλειά» δεν είναι κυνισμός. Είναι παραδοχή.
&
Όταν ένας πολιτικός, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, μιλά για παρακολουθήσεις σαν να είναι επαγγελματικός κίνδυνος, τότε το πρόβλημα δεν είναι αν υπάρχει το λογισμικό Predator spyware. Το πρόβλημα είναι ότι έχει χαθεί κάθε αίσθηση ορίου.
Και εδώ βρίσκεται το πιο σκοτεινό σημείο: δεν υπάρχει αντίδραση. Δεν υπάρχει προσφυγή στη δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει καν η στοιχειώδης απαίτηση να μάθει ποιος και γιατί. Αντίθετα, υπάρχει μια σιωπή που μοιάζει σχεδόν συμφωνημένη.
Γιατί όταν κάποιος λέει «με παρακολουθούν» και δεν κάνει τίποτα για αυτό, τότε είτε έχει αποδεχθεί την κατάσταση είτε γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει. Και στις δύο περιπτώσεις, το μήνυμα είναι το ίδιο: το σύστημα λειτουργεί και όλοι το ξέρουν.
Έτσι, οι υποκλοπές μετατρέπονται από σκάνδαλο σε ρουτίνα. Από απειλή για τη δημοκρατία σε «αδιάφορο θέμα». Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο στάδιο: όταν η κοινωνία παύει να εξοργίζεται.
Γιατί η δημοκρατία δεν καταρρέει μόνο με θόρυβο. Καταρρέει και αθόρυβα, όταν οι πολίτες συνηθίζουν το απαράδεκτο.
Στο τέλος, δεν έχει σημασία ποιος παρακολουθεί ποιον.
Σημασία έχει ότι κανείς δεν απαιτεί απαντήσεις.
Πηγή: VoiceNews.gr
