Ο Μακάριος Λαζαρίδης παραιτήθηκε, αλλά το πρόβλημα δεν έφυγε. Αντίθετα, έμεινε γυμνό και εκτεθειμένο το πραγματικό του πρόσωπο.
Με το αλαζονικό, σχεδόν προκλητικό του ύφος κατάφερε να μετατρέψει μια υπουργική θέση σε πολιτικό ναυάγιο. Δεν έχασε απλώς το πόστο του. Απέκτησε τη βαριά ταμπέλα του «τοξικού», εκείνου που καμία σοβαρή κυβέρνηση δεν θα τολμούσε να βάλει σε καίρια θέση. Η τοποθέτησή του εξαρχής ήταν κραυγαλέο λάθος του Μητσοτάκη και η παραίτησή του δεν είναι παρά η ηχηρή επιβεβαίωση αυτού του λάθους.
Ακόμα πιο χαρακτηριστική ήταν η τελευταία του δημόσια παρέμβαση, όπου επιτέθηκε με ειρωνεία και απαξίωση στην αντιπολίτευση, ενώ δεν δίστασε να σχολιάσει υποτιμητικά και την Ντόρα Μπακογιάννη, λέγοντας ότι «καλό θα ήταν να φάει κανένα σοκολατάκι και να παίξει με τα εγγονάκια της». Ένα ύφος που αποκαλύπτει βαθιά έλλειψη πολιτικής ωριμότητας.
Και όμως, ο Λαζαρίδης παραμένει ο μεγάλος τυχερός της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Γιατί εδώ, στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, η αποτυχία δεν τιμωρείται ποτέ ουσιαστικά. Τα «καλά παιδιά» του κόμματος δεν χάνονται. Αύριο μπορεί να τον δούμε ξανά βουλευτή, παίρνοντας την ψήφο του «πιστού γαλάζιου» κόσμου, ή ακόμα καλύτερα διοικητή σε κάποιο παχυλό δημόσιο ταμείο.
Γιατί στην Ελλάδα η κομματική πίστη συγχωρεί τα πάντα: την αλαζονεία, την ανικανότητα, ακόμα και την πολιτική τοξικότητα.
Πηγή: VoiceNews.gr
