Οι Πανελλαδικές εξετάσεις παρουσιάζονται ως ο «αδιάβλητος» μηχανισμός αξιολόγησης, στην πράξη όμως αποκαλύπτουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχει πάψει να εμπιστεύεται το ίδιο του το σχολείο.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή: η επιτυχία δεν χτίζεται μέσα στην τάξη, αλλά εκτός αυτής. Φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα δεν αποτελούν πλέον επιλογή, αλλά σχεδόν υποχρεωτική προϋπόθεση. Όποιος δεν μπορεί να τα αντέξει οικονομικά, ξεκινά ήδη από μειονεκτική θέση.
Το δημόσιο σχολείο μοιάζει να έχει περιοριστεί σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, αδυνατώντας να προετοιμάσει επαρκώς τους μαθητές για εξετάσεις που υποτίθεται ότι βασίζονται σε αυτό. Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο: ένα κρατικό σύστημα αξιολόγησης που στηρίζεται σε μια ιδιωτική, ανεπίσημη – αλλά πανίσχυρη – εκπαιδευτική αγορά.
Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Οι ελληνικές οικογένειες επενδύουν τεράστια ποσά κάθε χρόνο για να καλύψουν τα κενά ενός συστήματος που δεν λειτουργεί επαρκώς. Και το κάνουν, συχνά, με μεγάλο οικονομικό κόστος, αποδεικνύοντας ότι η εκπαίδευση έχει μετατραπεί σε αγώνα επιβίωσης και όχι ισότιμη ευκαιρία.
Πίσω από τη βιτρίνα της «αξιοκρατίας», αναπαράγεται μια βαθιά κοινωνική ανισότητα. Οι μαθητές δεν κρίνονται μόνο από τις γνώσεις τους, αλλά και από το πορτοφόλι της οικογένειάς τους. Έτσι, η εκπαίδευση χωρίζεται σε δύο ταχύτητες: για εκείνους που μπορούν να πληρώσουν και για εκείνους που απλώς προσπαθούν.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν οι Πανελλαδικές είναι δύσκολες ή απαιτητικές. Είναι αν είναι δίκαιες. Και όσο η επιτυχία εξαρτάται από όσα συμβαίνουν εκτός σχολείου, η απάντηση γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη.
Πηγή: VoiceNews.gr
