Μάταιη επικοινωνιακή απόπειρα: Εν μέσω σκανδάλων ο Μητσοτάκης πιάνεται από τους «αιώνιους» φοιτητές…
Σε μία ακόμα πρόχειρη προεκλογικά καθοδηγούμενη «μεταρρύθμιση», η κυβέρνηση επιχειρεί να μαζέψει τα σπασμένα της πολιτικής της στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκάλεσε σύσκεψη με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, στην οποία παρουσιάστηκε νομοθετική ρύθμιση που αφορά «αιώνιους» φοιτητές· αυτούς δηλαδή που το ίδιο το σύστημα επί δεκαετίες άφηνε να λιμνάζουν χωρίς στήριξη και τώρα το θυμήθηκαν, όχι για λόγους δικαιοσύνης, αλλά για να διασωθούν επικοινωνιακά.
Με φόντο το φάσμα της εκλογικής κατάρρευσης, η ρύθμιση υπόσχεται μία «τελευταία ευκαιρία» σε περίπου 35.000 ενεργούς φοιτητές που έχουν περάσει το 75% του προγράμματος σπουδών και είχαν συμμετοχή σε πρόσφατες εξεταστικές. Τους προσφέρεται παράταση έως και δύο ή τρία εξάμηνα, ένα μέτρο που εμφανίζεται ως «γενναιοδωρία», ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί έμμεση ομολογία αποτυχίας της ΝΔ να οργανώσει ένα δίκαιο και λειτουργικό εκπαιδευτικό πλαίσιο ως όφειλε εξαρχής όταν επιχείρησε να καταρτίσει το όριο φοίτησης.
Παράλληλα, επιβεβαιώθηκε ότι από τον Σεπτέμβριο ξεκινούν οι μαζικές διαγραφές φοιτητών, με στόχο την τεχνητή βελτίωση των στατιστικών αξιολόγησης των πανεπιστημίων, κάτι το οποίο η κυβέρνηση βαφτίζει «εκκαθάριση» και φυσικά σε κάθε περίπτωση αγνοώντας επιδεικτικά ότι πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι με οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες, προβλήματα υγείας, ή ανάγκη για εργασία.
Ο κ. Μητσοτάκης εμφανίστηκε με ύφος καθηγητή ηθικής, καλώντας τους νέους να «τελειώνουν στην ώρα τους», λες και η ζωή είναι γραμμική και προνομιούχα για όλους. Απέκρυψε, ωστόσο, την ευθύνη του κράτους για την έλλειψη υποστήριξης, φοιτητικής μέριμνας και δομών που θα επέτρεπαν στους φοιτητές να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους απρόσκοπτα.
Την ίδια ώρα, στο τραπέζι έπεσαν και νέες ρυθμίσεις για τον έλεγχο εντός των πανεπιστημίων, με εργαλεία πειθαρχικών και ποινικών κυρώσεων, τεχνολογική επιτήρηση και «ενίσχυση λογοδοσίας», λέξεις που στην πράξη μεταφράζονται σε ένα ασφυκτικό, αστυνομοκρατούμενο περιβάλλον γνώσης.
Αντί για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο με επίκεντρο τον φοιτητή, η κυβέρνηση επιλέγει να εξωραΐσει τις αποτυχίες της με «μεταρρυθμίσεις» της τελευταίας στιγμής, αποσκοπώντας περισσότερο στην κάλπη παρά στην κοινωνική δικαιοσύνη.
