Το Μεξικό, μια χώρα που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα, αποφασίζει να πορευτεί στον δρόμο της εργασιακής ευημερίας, ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη-Κεραμέως εγκλωβίζει την ελληνική κοινωνία σε ένα καθεστώς ατελείωτης εργασίας και συρρικνωμένων δικαιωμάτων. Η πρόεδρος Κλαούντια Σέινμπαουμ ανακοίνωσε αύξηση 13% στον κατώτατο μισθό και σταδιακή μείωση του εβδομαδιαίου ωραρίου από 48 σε 40 ώρες έως το 2030. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα γίνεται η μόνη χώρα της Ευρώπης που θεσμοθετεί το 13ωρο, ποδοπατώντας την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.
Στο Μεξικό, η κυβέρνηση όχι μόνο αυξάνει τους μισθούς αλλά διαβεβαιώνει, βάσει στοιχείων της Κεντρικής Τράπεζας Banxico, ότι ο πληθωρισμός θα μείνει εντός των στόχων, αποδεικνύοντας ότι οι αυξήσεις δεν απειλούν την οικονομία. Ο υπουργός Εργασίας Μάραθ Μπολάνος τόνισε μάλιστα ότι η μείωση του ωραρίου θα ωφελήσει την ανάπτυξη, τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Λατινικής Αμερικής, η οποία ήδη πιέζεται από τις απειλές του Ντόναλντ Τραμπ για επιβολή δασμών. Το Μεξικό επιλέγει να ενισχύσει την εργασία για να τονώσει την οικονομία του, ενώ η Ελλάδα επιλέγει την εξάντληση του εργαζομένου ως “μεταρρύθμιση”.
Τα μέτρα εγκρίθηκαν με συναίνεση εργαζομένων και εργοδοτών, ενώ συνοδεύονται από τον πρόσφατο διπλασιασμό των ημερών άδειας μετ’ αποδοχών, από 6 σε 12 ημέρες. Πρόκειται για πολιτικές που ενισχύουν τον εργαζόμενο, σε μια χώρα που κατέχει ήδη ένα από τα υψηλότερα ρεκόρ εργατοωρών στον ΟΟΣΑ με 2.207 ώρες ετησίως. Και όμως, αυτή η χώρα αποφασίζει να δώσει ανάσα στους πολίτες της, την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη–Κεραμέως αρνείται ακόμη και να εξετάσει αντίστοιχα μέτρα, επιμένοντας σε νόμους που αυξάνουν τον εργασιακό χρόνο και μειώνουν τα θεμελιώδη δικαιώματα.
Η σύγκριση είναι συντριπτική, μια χώρα με βαρύτατα κοινωνικά προβλήματα κάνει βήματα προς την πρόοδο, την παραγωγικότητα και τον σεβασμό του εργαζομένου, ενώ η Ελλάδα, με κυβέρνηση που διαφημίζει “εκσυγχρονισμό”, γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή. Όταν ακόμη και το Μεξικό νομοθετεί ανθρωπιά και ανάπτυξη, η εμμονή της ΝΔ στο 13ωρο αποκαλύπτει όχι μόνο πολιτική ανεπάρκεια, αλλά μία συνειδητή επιλογή διάλυσης της κοινωνικής συνοχής και υποβάθμισης της ζωής των Ελλήνων εργαζομένων.
Πηγή: VoiceNews.gr
