Η ανασφάλεια που διατρέχει σήμερα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού δεν αφορά απειλές ή προσωπικούς κινδύνους. Είναι βαθιά πολιτική και υπαρξιακή. Πρόκειται για τον φόβο απέναντι σε μια κοινωνία που δεν υπακούει πια στον κομματικό σωλήνα.
Δεν πρόκειται μόνο για πολιτικούς που αναδείχθηκαν αποκλειστικά μέσα από μηχανισμούς, επετηρίδες και κομματικά γραφεία. Στο ίδιο κάδρο ανήκουν πλέον και εκείνοι που είχαν διαδρομή, επαγγελματική ή κοινωνική, αλλά επέλεξαν να την εγκαταλείψουν για να ενταχθούν πλήρως στη λογική της κομματικής ασφάλειας. Πολιτικοί που γνώρισαν την αγορά, την εργασία, ακόμη και τη σύγκρουση, αλλά αποφάσισαν ότι η επιβίωση εντός του συστήματος είναι προτιμότερη από την εκπροσώπηση της κοινωνίας.
Η επιλογή αυτή δεν είναι ουδέτερη. Είναι συνειδητή. Και γεννά τον ίδιο φόβο.
Γιατί είτε κάποιος δεν είχε ποτέ κοινωνικές ρίζες είτε τις απαρνήθηκε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: αποκοπή από την πραγματικότητα. Η πολιτική μετατρέπεται σε άσκηση ισορροπιών, όχι αρχών. Σε διαχείριση ρόλων, όχι ευθύνης. Σε τέχνη αποφυγής κόστους.
Γι’ αυτό και κάθε αυθεντική κοινωνική κινητοποίηση αντιμετωπίζεται ως απειλή. Όχι επειδή είναι ακραία, αλλά επειδή θυμίζει κάτι που χάθηκε: τη σχέση με τον κόσμο. Οι αγρότες, οι εργαζόμενοι, οι νέοι που διαμαρτύρονται χωρίς κομματικό «χρίσμα», εκλαμβάνονται ως πρόβλημα προς απορρόφηση ή απαξίωση.
Ιδιαίτερα εκείνοι που είχαν κάποτε διαδρομή, βιώνουν μια διπλή ανασφάλεια. Από τη μία, φοβούνται την κοινωνία που τους θυμάται αλλιώς. Από την άλλη, φοβούνται το ίδιο το κόμμα, μήπως και θεωρηθούν «μη αρκετά πειθαρχημένοι». Έτσι εγκλωβίζονται σε έναν φαύλο κύκλο σιωπής, συμβιβασμών και χαμηλών προσδοκιών.
Η ανασφάλεια αυτή παράγει αυταρχισμό στον λόγο, κυνισμό στη στάση και υπερβολική προσκόλληση στην εικόνα. Σκηνοθετημένες εμφανίσεις, ασφαλείς τοποθετήσεις, λόγος χωρίς ρίσκο. Η πολιτική γίνεται επικοινωνιακή διαχείριση, γιατί η σύγκρουση προϋποθέτει θάρρος.
Όμως η κοινωνία έχει αλλάξει. Έχει βιώσει διαψεύσεις, κρίσεις και διαρκή υποβάθμιση της ζωής της. Δεν πείθεται πλέον από «διαδρομές» που κατέληξαν σε σιωπή, ούτε από «εμπειρία» που μετατράπηκε σε βόλεμα.
Η πραγματική ανασφάλεια των πολιτικών του κομματικού σωλήνα ,είτε γεννήθηκαν μέσα σε αυτόν είτε κατέφυγαν σε αυτόν, είναι ο φόβος της έκθεσης. Ο φόβος ότι, εκτός κομματικής προστασίας, θα κληθούν να απαντήσουν όχι με βιογραφικά, αλλά με πράξεις.
Και όσο αυτός ο φόβος μεγαλώνει, τόσο το χάσμα με την κοινωνία θα βαθαίνει. Γιατί η πολιτική δεν ανέχεται επ’ αόριστον την υποκατάσταση της εκπροσώπησης από τη διαχείριση καριέρας.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι ποιοί νιώθουν ανασφάλεια. Είναι αν το πολιτικό σύστημα θα τολμήσει να ανανεωθεί πριν η κοινωνία το ανατρέψει με τρόπους που κανείς δεν θα μπορεί να ελέγξει.
Ένα πολιτικό μυθιστόρημα που περΙγράφει όλες αυτές τις συμπεριφορές, είναι το “Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά” του Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν. Επίλογος η πιο χαρακτηριστική του φράση:
“Ο άνθρωπος γεννιέται μέσα στη φθορά και ζει προσπαθώντας να τη δικαιολογήσει.”
Πηγή: VoiceNews.gr
