Από την εποχή της αρχαιότητας όπου οι Ελληνικές αποικίες δεν είχαν μόνο τον έλεγχο των θαλασσίων οδών αλλά και τον έλεγχο των αλιευμάτων, μέχρι τον πόλεμο της σαρδέλλας ανάμεσα στην Καστίλλη και την Πορτογαλία , φτάσαμε στον πόλεμο του μπακαλιάρου μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Ισλανδίας, στα τούρκικα αλιευτικά που ψαρεύουν έξω από τα Κύθηρα και στον κινέζικο αλιευτικό στόλο που φτάνει μέχρι τις ακτές του Περού.
Για την ελληνική πραγματικότητα ο υπουργός Βασίλης Κικίλιας με μία δόση αμηχανίας και θράσους προσπαθεί να εξηγήσει μία κατάσταση αλίευσης στα ελληνικά χωρικά ύδατα δίνοντάς της διπλή εικόνα:
Για τις μεν Κυκλάδες το φαινόμενο βαφτίζεται “Αβλαβείς διελεύσεις”, περιγράφοντας σκάφη που φορτώνουν ψάρια από Μάλτα και Ιταλία, κρύβονται σε κολπίσκους από κακοκαιρία και αποχωρούν άπραγα, υπό το βλέμμα του Λιμενικού.
Αλλά για το Βόρειο Αιγαίο, η εικόνα σκοτεινιάζει: Από το 2017, μετά την ομηρία των δύο Ελλήνων στρατιωτών, οι έλεγχοι πάγωσαν, οι Τούρκοι προσεγγίζουν μέχρι τα 10 μίλια, και η αλιεία γίνεται πεδίο διαφωνιών .. Τελικά τί κάνουν οι Τούρκοι εκεί; διελαύνουν; παρελαύνουν; κάνουν ηλιοθεραπεία ή ψαρεύουν ;
Ενώ το Λιμενικό οφείλει να παρέμβει, να συλλάβει, να καταγγείλει, έρχεται η διπλωατία και υπαγορεύει προσοχή, μήπως μια σύλληψη ανάψει φωτιές.
Σε μια Ελλάδα που βλέπει την τιμή της ελληνικής σαρδέλας να “πετάει” λόγω ξένης αρπαχτής, ο Κικίλιας καλεί σε “βαθιά μελέτη” των εθνικών συμφερόντων, υπενθυμίζοντας ότι η εφαρμογή του νόμου δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ασπίδα. Όλα αυτά σε ένα Αιγαίο που μυρίζει μπαρούτι και ψάρι.
Είναι γνωστό ότι οι Έλληνες πολιτικοί δεν τα πάνε καλά με την ιστορία. Στον πόλεμο του μπακαλιάρου μεταξύ Ισλανδίας και Ηνωμένου Βασιλείου που έλαβαν χώρα κυρίως την εικοσαετία (1950 έως 1970) η διαμάχη ξέσπασε όταν η Ισλανδία αποφάσισε να επεκτείνει μονομερώς τα αλιευτικά της όρια αρχικά στα 12, μετά στα 50 και τέλος στα 200 ναυτικά μίλια) για να προστατεύσει τα ζωτικά της αποθέματα μπακαλιάρου από τα βρετανικά αλιευτικά σκάφη.
Η μικρή Ισλανδία με τη δυναμική παρουσία της ακτοφυλακής της επικράτησε και εξανάγκασε το Ηνωμένο Βασίλειο να αναγνωρίσει τα 200 μίλια, γεγονός που αποτέλεσε ιστορικό προηγούμενο για τη διαμόρφωση της σημερινής έννοιας της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.
Πάμε τώρα στη μεγάλη εικόνα για όλα όσα εξελίσσονται στον Ειρηνικό ωκεανό με τα αλιευτικά της Κίνας
Το πρώτο βίντεο είναι από την ΑΟΖ των Φιλιππίνων. Ένα βίντεο που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι είμαστε στα όρια της ναυμαχίας
Αυτό που συμβαίνει είναι το γεγονός ότι οι κινεζικοί αλιευτικοί στόλοι παραβιάζουν τις αλιευτικές «γραμμές» έχοντας αμέριστη υποστήριξη από την κινεζική κυβέρνηση.
Τα εγχώρια αλιευτικά αποθέματα της Κίνας έχουν εξαντληθεί και αυτό την οδηγεί στην αλιεία σε μακρινά ύδατα, της μέχρι τις ακτές του Περού.
Η κυβέρνηση της Κίνας παρέχει επιδοτήσεις καυσίμων, δάνεια και φορολογικές ελαφρύνσεις, καθιστώντας βιώσιμη την αλιεία σε μεγάλες αποστάσεις.
Η υπεραλίευση κοντά στην Κίνα ωθεί τους στόλους πιο μακριά, σε λιγότερο ρυθμιζόμενες περιοχές της Δυτικής Αφρικής, της Νότιας Αμερικής και του Ειρηνικού.
Πολλά έθνη δεν διαθέτουν πόρους για να περιπολούν τις τεράστιες Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες τους (ΑΟΖ) ενάντια σε μεγάλα, τεχνολογικά προηγμένα κινεζικά σκάφη..
Ο τεράστιος πληθυσμός της Κίνας και η κατανάλωση θαλασσινών οδηγούν στην ανάγκη για τεράστια αλιεύματα, τα οποία παρέχονται από μακρινούς στόλους και μεγάλα εργοστασιακά πλοία.
Τα πλοία απενεργοποιούν τους αναμεταδότες του Αυτόματου Συστήματος Αναγνώρισης (AIS) για να κρυφτούν από τον εντοπισμό, καθιστώντας τα «μαύρα πλοία» και επιτρέποντάς τους να ψαρεύουν παράνομα σε απαγορευμένες περιοχές όπως κοντά στα Γκαλαπάγκος.
Η υψηλή ζήτηση δημιουργεί ένα σύστημα όπου η παραβίαση των κανόνων είναι συχνά πιο κερδοφόρα ή αναγκαία για την επιβίωση, οδηγώντας σε εκτεταμένη αλιεία και περιβαλλοντική ζημιά, όπως σημειώνει αυτή η έκθεση.
Το γεγονός είναι ότι εξελίσσεται ένας νέος διατροφικός πόλεμος στη θάλασσα ο οποίος είναι εξαιρετικά σκληρός και όπως γίνεται σε κάθε πόλεμο ο νικητής είναι αυτός που είναι δυναμικός , διαθέτει στρατηγική σκέψη, έχει πόρους να διαθέσει και ξέρει να προστατεύει τις γραμμές του.
Όταν δεν εκπληρούνται αυτά κρύβεται κάτω απο “ασφαλείς διελεύσεις”
Πηγή: ο Ανταποκριτής
