Στο Ιράν εξελίσσεται μια εκτεταμένη λαϊκή εξέγερση ενάντια στο θεοκρατικό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε το 1979. Η κινητοποίηση τροφοδοτείται από δεκαετίες οικονομικής κακοδιαχείρισης, διαφθοράς, κοινωνικών ανισοτήτων και αυταρχικής καταστολής, ενώ οι δυτικές κυρώσεις έχουν επιδεινώσει δραματικά τις συνθήκες ζωής του πληθυσμού. Η κοινωνική δυσαρέσκεια στρέφεται κυρίως εναντίον μιας στενής ολιγαρχικής ελίτ που ελέγχει το κράτος και τον πλούτο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες προβάλλουν το ενδεχόμενο στρατιωτικής επέμβασης με επίκληση την προστασία των διαδηλωτών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια αιτιολόγηση που αντιμετωπίζεται ως προσχηματική. Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι οι αμερικανικές παρεμβάσεις στο Ιράν, από το πραξικόπημα του 1953 έως τη στήριξη του καθεστώτος του Σάχη, στόχευαν πρωτίστως στη διασφάλιση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και όχι στη δημοκρατία.
Μετά την επανάσταση του 1979, η θεοκρατία εδραίωσε την εξουσία της καταστέλλοντας βίαια αριστερές και φιλελεύθερες δυνάμεις. Από τη δεκαετία του 1990 και μετά, η υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών οδήγησε σε ακραία κοινωνική πόλωση, ενισχύοντας περαιτέρω τους ολιγάρχες. Οι κυρώσεις, αντί να πλήξουν την ελίτ, ενδυνάμωσαν τα δίκτυα διαφθοράς.
Η σημερινή εξέγερση εκφράζει μια γνήσια λαϊκή απαίτηση για αξιοπρέπεια και κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά ταυτόχρονα κινδυνεύει να εργαλειοποιηθεί από εξωτερικές δυνάμεις που επιδιώκουν την αποδυνάμωση ή τον κατακερματισμό του Ιράν. Οι διαμαρτυρίες βρίσκονται έτσι στο σταυροδρόμι ανάμεσα σε μια εσωτερική κοινωνική σύγκρουση και σε ευρύτερα γεωπολιτικά σχέδια.
Πηγή: VoiceNews.gr
