Ο βιολόγος Carlos Alvarado, 34 ετών, από τη Βενεζουέλα, έχει το ένα χέρι στο λαιμό του νεαρού κροκόδειλου και το άλλο στην ουρά του. Με τη βοήθεια κάποιας ταινίας και μετρητών, τον μετράει, παρακολουθώντας την ανάπτυξή του λίγες ημέρες πριν απελευθερωθεί στη φύση.
Η ιστορία του Αλβαράδο – και του κροκόδειλου του Ορινόκο που φροντίζει – είναι μια ιστορία ελπίδας και επιμονής μπροστά σε συντριπτικές αντιξοότητες.
Λιγότεροι από 100 κροκόδειλοι του Ορινόκο – ένα από τα μεγαλύτερα ζώντα ερπετά στον κόσμο – παραμένουν στη φύση, σύμφωνα με το ίδρυμα προστασίας της Βενεζουέλας FUDECI. Ο φυσικός βιότοπος του ζώου βρίσκεται στη λεκάνη του ποταμού Ορινόκο, ο οποίος καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Βενεζουέλας και εκβάλλει στην Κολομβία.
Εδώ και δεκαετίες, οι άνδρες και οι γυναίκες της Ειδικής Ομάδας Κροκοδείλων της Βενεζουέλας μεγαλώνουν σε αιχμαλωσία μικρά του απειλούμενου με εξαφάνιση είδους σε έναν αγώνα δρόμου με τον χρόνο για να αποφύγουν την εξαφάνισή του.
Αλλά λένε ότι χάνουν αυτόν τον αγώνα. Δεκαετίες λαθροθηρίας για το δέρμα έσπρωξαν τον κροκόδειλο του Ορινόκο στο χείλος του γκρεμού, και τώρα οι αγωνιζόμενοι κάτοικοι της Βενεζουέλας που κυνηγούν τα ζώα για κρέας και παίρνουν τα αυγά τους για τροφή απειλούν να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα. Τα μέλη της Ειδικής Ομάδας για τους Κροκόδειλους δεν γίνονται νεότερα – και η επόμενη γενιά βιολόγων έχει ως επί το πλείστον εγκαταλείψει την αναταραχή στη Βενεζουέλα για να βρει δουλειά αλλού.
Ο Αλβαράδο παραμένει μόνος του για να πάρει τη σκυτάλη. Είναι, λέει, «μια μεγάλη ευθύνη». Έχει την αίσθηση της αποστολής. Προσπαθεί να πείσει τους φοιτητές των πανεπιστημίων να συμμετάσχουν στην προσπάθεια διατήρησης.
Ο Federico Pantin, 59 ετών, δεν είναι αισιόδοξος. Είναι διευθυντής του ζωολογικού κήπου Leslie Pantin στο Turmero, κοντά στο Καράκας, ο οποίος ειδικεύεται στα απειλούμενα είδη και είναι ένα από τα μέρη όπου εκκολάπτονται τα μικρά κροκόδειλα.
«Το μόνο που κάνουμε είναι να καθυστερούμε την εξαφάνιση του Ορινόκο», λέει.
Ο Παντίν και οι συνάδελφοί του συνεχίζουν, ωστόσο, την έρευνα, τη μέτρηση, τη μεταφορά.
Οι επιστήμονες καταγράφουν τις τοποθεσίες όπου είναι γνωστό ότι φωλιάζουν οι μακρόσωμοι κροκόδειλοι Orinoco, συλλέγοντας τα αυγά ή τα εκκολαπτόμενα μικρά τους. Επίσης, αναπαράγουν ενήλικα ζώα σε αιχμαλωσία που διατηρούνται στον ζωολογικό κήπο και στο ράντσο Masaguaral, ένα κέντρο βιοποικιλότητας και φάρμα βοοειδών κοντά στο Tamarindito στην κεντρική Βενεζουέλα.
Οι επιστήμονες μεγαλώνουν τα μωρά, ταΐζοντάς τα με μια διατροφή από κοτόπουλο, βοδινό κρέας και βιταμίνες μέχρι να γίνουν περίπου ενός έτους και να φτάσουν σε βάρος περίπου 6 κιλών.
Τα ενήλικα Orinocos μπορούν να φτάσουν σε μήκος πάνω από 5 μέτρα και μπορούν να ζήσουν για δεκαετίες – ένα 70χρονο με το όνομα Picopando κατοικεί στο ράντσο Masaguaral. Τα ενήλικα έχουν σκληρή, οστέινη θωράκιση, άγρια σαγόνια και κοφτερά δόντια. Δεν πρέπει να παίζεις μαζί τους.
Αλλά όταν εκκολάπτονται για πρώτη φορά, ένας ερευνητής μπορεί να κρατήσει ένα στα χέρια του.
Ο Omar Hernandez, 63 ετών, βιολόγος και επικεφαλής της FUDECI, μαρκάρει το μικροσκοπικό πόδι ενός νεοσσού που εκκολάπτεται στο ζωολογικό κήπο Leslie Pantin. Για να σωθεί το είδος, θα πρέπει να καταβληθούν διάφορες προσπάθειες, λέει: έρευνα, προστασία, εκπαίδευση και διαχείριση.
«Εμείς κάνουμε τη διαχείριση, συλλέγουμε τα νεοσσούς, τα μεγαλώνουμε για ένα χρόνο και τα απελευθερώνουμε», λέει. Αλλά “αυτό είναι πρακτικά το μόνο πράγμα που γίνεται. Και δεν γίνεται σε κλίμακα”.
Κάθε χρόνο η ομάδα απελευθερώνει περίπου 200 νεαρούς κροκόδειλους στη φύση.
Οι βιολόγοι περιμένουν μέχρι να γίνουν ενός έτους, καθώς αυτή είναι η πιο κρίσιμη περίοδος στη ζωή τους, λέει ο Hernandez. Είναι όταν είναι νέοι που «σχεδόν όλοι κυνηγιούνται».
Τον Απρίλιο, το Reuters συνόδευσε τους επιστήμονες καθώς απελευθέρωναν τη φετινή παρτίδα. Τα νεαρά ζώα τοποθετήθηκαν σε κιβώτια, με τα σαγόνια τους δεμένα, για το ταξίδι από τον ζωολογικό κήπο στον ποταμό Καπαναπάρο, βαθιά στη δυτική Βενεζουέλα, όχι μακριά από τα σύνορα με την Κολομβία, όπου οι ανθρώπινες κατοικίες είναι ελάχιστες. Αυτό το τμήμα του ποταμού περνάει μέσα από ιδιωτική γη, μειώνοντας την πιθανότητα τα ζώα να θηρευτούν αμέσως.
Ο Alvaro Velasco, 66 ετών, ο οποίος έχει ένα τατουάζ με έναν κροκόδειλο του Ορινόκο στον δεξιό του ώμο, κάλυψε τα μάτια ενός νεαρού με ταινία για να μην αγχωθεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.
“Ο κόσμος με ρωτάει, ‘Γιατί κροκόδειλοι; Είναι άσχημοι”, δήλωσε ο Βελάσκο, πρόεδρος της Ομάδας Ειδικών για τους Κροκόδειλους. “Για μένα, είναι υπέροχα ζώα. Τους απελευθερώνεις και μένουν εκεί, κοιτάζοντάς σε, σαν να λένε “Τι πρέπει να κάνω σε αυτό το τεράστιο ποτάμι;”. Και μετά κολυμπούν μακριά”.
Φορτηγά αυτοκίνητα μετέφεραν τους επιστήμονες, τους κροκόδειλους και τους εθελοντές σε λασπωμένα μονοπάτια σε μια κατασκήνωση κοντά στο ποτάμι, όπου οι άνθρωποι πέρασαν τη νύχτα κοιμώμενοι σε αιώρες.
Την επόμενη μέρα, αφαίρεσαν απαλά τους κροκόδειλους από τα κιβώτια τους και τους μετέφεραν στο ποτάμι.
Τα νεαρά ζώα γλίστρησαν στα λασπωμένα, πρασινωπά νερά.
«Ίσως πολλά από αυτά τα ζώα να σκοτωθούν αύριο ή μεθαύριο λόγω της έλλειψης ευαισθητοποίησης των ανθρώπων και φυσικά λόγω της πείνας», δήλωσε ο Hernandez. Επανέλαβε τα σχόλια του Pantin ότι τελικά ο κροκόδειλος του Ορινόκο ήταν μάλλον καταδικασμένος.
Αλλά, είπε, “είμαστε πεισματάρηδες. Είναι ένας τρόπος να καθυστερήσουμε την εξαφάνιση και είναι κάτι που είναι μέσα στις δυνατότητές μας να κάνουμε. Αν περιμέναμε τις τέλειες συνθήκες, αυτές δεν θα ερχόντουσαν ποτέ”.
Πηγή: US News
