Η Ελλάδα βρέθηκε τα τελευταία χρόνια μπροστά σε μια σπάνια ευκαιρία: να διοχετεύσει 300 εκατ. ευρώ στην έρευνα και την καινοτομία, σε μια περίοδο που το λεγόμενο «brain drain» συνεχίζει να στερεί από τη χώρα τους πιο ταλαντούχους επιστήμονες και μηχανικούς. Οι πόροι αυτοί, προερχόμενοι από εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα, θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν εμβληματικά έργα, να ενισχύσουν πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, να φέρουν στην Ελλάδα διεθνείς συνεργασίες και να δημιουργήσουν τις συνθήκες για την επιστροφή χιλιάδων νέων που εργάζονται στο εξωτερικό.
Αντί αυτού, η διαχείρισή τους αποτέλεσε ένα ακόμη μάθημα για το πώς λειτουργεί το ελληνικό πελατειακό κράτος. Με προκηρύξεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα συγκεκριμένων φορέων, με διαδικασίες επιλογής που δεν άντεξαν ούτε στην στοιχειώδη κριτική διαφάνειας και με επιτροπές που «τυχαίνει» να απαρτίζονται από πρόσωπα κοντά σε κυβερνητικούς κύκλους, το πρόγραμμα κατέληξε να χρηματοδοτεί κυρίως «ημέτερους».
Η εικόνα για την ερευνητική κοινότητα είναι αποκαρδιωτική: δεκάδες αξιόλογες προτάσεις, με πραγματικό επιστημονικό και οικονομικό αντίκτυπο, κόπηκαν χωρίς επαρκή αιτιολόγηση. Εργαστήρια που θα μπορούσαν να αποκτήσουν σύγχρονο εξοπλισμό, έμειναν με μηχανήματα δεκαετιών. Νέες ομάδες έρευνας διαλύθηκαν πριν καν ξεκινήσουν.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση συνεχίζει να διαφημίζει με κάθε ευκαιρία το «όραμά» της για την καινοτομία και τις επενδύσεις στο μέλλον. Ωστόσο, πίσω από τις ανακοινώσεις και τις φωτογραφίες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι πόροι που θα έπρεπε να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης και μετασχηματισμού της οικονομίας, λειτούργησαν ως μέσο συντήρησης πολιτικών ισορροπιών και επιβράβευσης φίλιων δυνάμεων.
Οι συνέπειες αυτής της επιλογής δεν είναι απλώς οικονομικές. Η χαμένη αυτή ευκαιρία υπονομεύει τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας, στερεί τη δυνατότητα προσέλκυσης σοβαρών επενδυτών στον τομέα της τεχνολογίας και στέλνει ένα ακόμη αποθαρρυντικό μήνυμα στη νέα γενιά επιστημόνων: ότι στην Ελλάδα η αξία της δουλειάς τους μετράει λιγότερο από την αξία των πολιτικών γνωριμιών τους.
Σε μια εποχή που οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τρέχουν να επενδύσουν σε τεχνολογίες αιχμής, η Ελλάδα δείχνει να επενδύει με συνέπεια μόνο σε αυτό που γνωρίζει καλύτερα: το να ανακυκλώνει το ίδιο, κουρασμένο, πελατειακό μοντέλο.
Πηγή: VoiceNews.gr
