Οι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο με άφθονο αλάτι, αλλά αυτό το καθημερινό καρύκευμα αποτελεί πολυτέλεια για τα άγρια φυτοφάγα ζώα, και δεν είναι καθόλου σαφές πώς αυτά τα ζώα παίρνουν αρκετό.
Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Nature Ecology & Evolution και συντάχθηκε από ερευνητές και συνεργάτες του Πανεπιστημίου της Βόρειας Αριζόνα διαπίστωσε ότι η πυκνότητα και η κατανομή των μεγαλύτερων χερσαίων ζώων της Γης, συμπεριλαμβανομένων των ελεφάντων, των καμηλοπαρδάλεων και των ρινόκερων, φαίνεται να περιορίζεται από αυτό το απαραίτητο αγαθό της μαγειρικής. Υπάρχουν μόνο λίγες περιοχές στον κόσμο όπου αυτά τα μεγάλα ζώα μπορούν να πάρουν αρκετό νάτριο από την τοπική χλωρίδα για να επιβιώσουν.
«Στην Αφρική, η διαθεσιμότητα νατρίου ποικίλλει πάνω από χίλιες φορές στα φυτά», δήλωσε ο Andrew Abraham, επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, επιστημονικός συνεργάτης στο City University of New York και απόφοιτος του NAU. «Αυτό σημαίνει ότι σε πολλές περιοχές, τα άγρια φυτοφάγα ζώα απλά δεν μπορούν να πάρουν αρκετό αλάτι στη διατροφή τους».
Αυτό ισχύει σε κάποιο βαθμό για όλα τα φυτοφάγα ζώα, τα περισσότερα φυτά δεν χρειάζονται αλάτι και συχνά περιέχουν ίχνη του, αλλά είναι ιδιαίτερα έντονο για τα μεγαλοφυτοφάγα. Προηγούμενες έρευνες είχαν υποδείξει ότι η έλλειψη νατρίου αυξάνεται με το μέγεθος του σώματος. Χρησιμοποιώντας μια εντελώς διαφορετική μεθοδολογία, η παρούσα μελέτη κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα.
Χαρτογράφηση των αγνοούμενων μεγαλοζωοφάγων
Οι συγγραφείς συνδύασαν τους χάρτες υψηλής ανάλυσης του φυτικού νατρίου με βάσεις δεδομένων κοπριάς ζώων και μετρήσεις πυκνότητας. Η κοπριά μπορεί να πει στους επιστήμονες πολλά για τα ζώα, συμπεριλαμβανομένου του αν παίρνουν αρκετό αλάτι. Συνέδεσαν περιοχές με περιορισμό του αλατιού με μικρότερο αριθμό μεγαλύτερων φυτοφάγων.
Δεν πρόκειται όμως μόνο για την ικανότητα επιβίωσης. Ο περιορισμός του αλατιού εξηγεί διάφορες ενδιαφέρουσες συμπεριφορές που επιδεικνύουν τα άγρια ζώα.
«Στην Κένυα, οι ελέφαντες μπαίνουν σε σπηλιές για να καταναλώσουν τους πλούσιους σε νάτριο βράχους και στο τροπικό δάσος του Κονγκό σκάβουν για αλάτι στις κοίτες των ποταμών», δήλωσε ο Abraham. «Οι γορίλες είναι γνωστό ότι παλεύουν για τις πιο αλμυρές τροφές, ενώ οι ρινόκεροι, τα γκνου και οι ζέβρες συγκεντρώνονται συχνά στις αλυκές από την έρημο Καλαχάρι μέχρι τη Μάασαϊ Μάρα».
Η μελέτη αυτή προσφέρει επίσης μια νέα εξήγηση για τα «εξαφανισμένα» μεγαλοφυτοφάγα ζώα.
«Η Δυτική Αφρική είναι μια πολύ παραγωγική περιοχή, αλλά δεν υπάρχουν πολλά μεγαλοζωοφάγα εκεί», δήλωσε ο Chris Doughty, καθηγητής οικοπληροφορικής στο NAU. «Πιστεύουμε ότι η έλλειψη νατρίου, πιθανότατα σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, όπως το υπερκυνήγι και η στειρότητα του εδάφους, παίζει σημαντικό ρόλο στον περιορισμό του αριθμού τους».
Η έρευνα αυτή εγείρει μια σειρά από ανησυχίες για τη διατήρηση. Πολλές προστατευόμενες περιοχές βρίσκονται σε περιβάλλοντα με χαμηλή περιεκτικότητα σε νάτριο, και οι άνθρωποι έχουν δημιουργήσει τεχνητές εστίες νατρίου μέσω διαφόρων δραστηριοτήτων, όπως η άντληση γεωτρήσεων και η αλάτωση δρόμων.
«Αν τα ζώα δεν μπορούν να πάρουν αρκετό νάτριο στα φυσικά τους ενδιαιτήματα, μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τους ανθρώπους στην προσπάθειά τους να ικανοποιήσουν την πείνα τους για αλάτι», δήλωσε ο Abraham.
Πηγή: Phys.org
