Οι μαθητές συνεχίζουν σε πρόχειρες αίθουσες — και η πολιτεία παρακολουθεί
Στη Θεσσαλονίκη, οι αιτίες που θα έπρεπε να αποτελούν σκάνδαλα της εποχής του… ‘78 παραμένουν ανεπίλυτες. Τραγικό παράδειγμα: λυόμενες σχολικές αίθουσες που εγκαταστάθηκαν μετά τον σεισμό του 1978, εξακολουθούν να… «φιλοξενούν» μαθητές ηλικίας 2025—δηλαδή μαθητές των τελευταίων ετών, που μαθαίνουν γράμματα σε δομές που δεν σχεδιάστηκε ποτέ να διαρκέσουν μισό αιώνα Flash.
Το πιο εξοργιστικό; Τα κονδύλια είναι διαθέσιμα. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης εξασφάλισε—από το 2024—8,5 εκατομμύρια ευρώ για να αντικαταστήσει αυτές τις παρωχημένες μονάδες με μόνιμα, ασφαλή σχολικά κτήρια Capital.gr, ενώ η δημοτική αρχή δεσμεύθηκε ότι το 2025 θα ξεκινήσει η κατασκευή νέων σχολείων politic.gr ΤΟ ΒΗΜΑ. Επιπλέον, το καλοκαίρι του 2025 δημοπρατούνται δέκα νέες σχολικές μονάδες για την πόλη Alfavita.
Κορυφαία ιλαρότητα: σχολεία χτίζονται, ενώ οι μαθητές συνεχίζουν να στοιβάζονται σε… κοντέινερ. Ειδικά στον Δήμο Κορδελιού–Ευόσμου, 16 προκατασκευασμένες αίθουσες 6×6 μέτρων —με όλες τις «προδιαγραφές» ασφάλειας— τοποθετήθηκαν το 2021 ως «προσωρινές», με πλάνο τετραετίας. Τώρα… εκπνέει η τετραετία και το… προσωρινό παραμένει εδώ Thes.
Πρόσφατα, η αντιπολίτευση (Πόλη Ανάποδα) απέρριψε οποιαδήποτε σκέψη για προσωρινές λύσεις, απαιτώντας διαβουλεύσεις και νέα κτίρια αντί των λυόμενων Typosthes.
Ο προβληματισμός είναι εύλογος: εάν υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια και δεσμεύσεις, γιατί ακόμα να συζητάμε για “πότε θα αντικατασταθούν οι αίθουσες τύπου ‘78;”; Γιατί οι μαθητές γεμίζουν τις σχολικές αυλές με κοντέινερ, ενώ κάπου αλλού δημοπρατούνται νέα κτίρια;
Η απάντηση είναι πολιτική και οργανωτική: μεταφορά ευθυνών, υποχρηματοδότηση Δήμων, καθυστερημένες μελέτες, διοικητικά γρανάζια. Κι όμως, στα 2025, αυτή η πόλη εξακολουθεί να εξυπηρετεί μαθητές με «λύσεις» που η ίδια η δημοτική αρχή χαρακτηρίζει επικίνδυνες.
Ας μην συγχέουμε την πρόοδο με το παραπλανούμενο. Στην ουσία, οι προκατ αίθουσες που επιβιώνουν —παρά την ημερομηνία λήξης τους— είναι η πιο επίμονη απόδειξη μιας απρονοησίας που κρατάει πέντε δεκαετίες. Οι γενιές των μαθητών συνεχίζουν τις σχολικές τους διαδρομές κάτω από πλαίσια, που ποτέ δεν ήταν σπίτια γνώσης.
Η ψευδαίσθηση του «εκσυγχρονισμού»
Ενώ το κράτος πανηγυρίζει για δημοπρατήσεις και για «αναβαθμίσεις» με βαψίματα και μικροεπισκευές, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη:
- Πάνω από τα μισά σχολεία της πόλης στεγάζονται σε κτίρια παλιά, κακοσυντηρημένα και συχνά χωρίς αντισεισμική θωράκιση.
- Δεκάδες λυόμενες αίθουσες εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται κανονικά, με ληγμένες άδειες και χωρίς προοπτική αντικατάστασης.
- Γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικοί βλέπουν το «προσωρινό» να γίνεται μόνιμο, χωρίς ουσιαστική προοπτική αλλαγής.
Η Θεσσαλονίκη κουβαλάει στην πλάτη της μια σχολική στέγη που έμεινε κολλημένη στο 1978. Από την Πυλαία και το Ωραιόκαστρο ως τον Εύοσμο–Κορδελιό και τη Σταυρούπολη, η εικόνα είναι κοινή: παιδιά που αντί να μπαίνουν σε σχολικές αίθουσες μπαίνουν σε κοντέινερ.
Το ερώτημα παραμένει: πόσες γενιές ακόμα θα κάνουν μάθημα σε λυόμενα; Και πότε η πολιτεία θα αποφασίσει ότι η μόρφωση δεν χωράει σε προκατ, αλλά απαιτεί το αυτονόητο — ασφαλή, μόνιμα, σύγχρονα σχολεία;
Πηγή: VoiceNews.gr
