Η εκρηκτική αύξηση των μετακλητών υπαλλήλων δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο. Είναι η απόδειξη ότι η δημόσια διοίκηση λειτουργεί με όρους πολιτικής εξυπηρέτησης και όχι θεσμικής συνέχειας. Μέσα σε δώδεκα χρόνια, ο αριθμός τους σχεδόν διπλασιάστηκε, χωρίς ουσιαστική λογοδοσία και χωρίς σαφή όρια.
Το πρόβλημα δεν αφορά μία κυβέρνηση. Είναι διαχρονικό. Κάθε εκλογικός κύκλος συνοδεύεται από «επανεκκίνηση» του κρατικού μηχανισμού, με αντικαταστάσεις προσώπων και ενίσχυση κομματικών μηχανισμών. Η διοίκηση δεν σταθεροποιείται — ανακυκλώνεται.
Το κόστος είναι υψηλό, αλλά το πραγματικό ζήτημα είναι αλλού: τα χρήματα κατευθύνονται σε προσωρινές θέσεις χωρίς διάρκεια και χωρίς αναπτυξιακό αποτύπωμα. Αντί να ενισχύεται το μόνιμο προσωπικό και η διοικητική επάρκεια, συντηρείται ένα σύστημα εξάρτησης από την εκάστοτε πολιτική ηγεσία.
Την ίδια στιγμή, η σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι αποκαλυπτική. Εκεί όπου υπάρχουν σαφή όρια, αυστηρά κριτήρια και θεσμική συνέχεια, η Ελλάδα εμφανίζει μια διοίκηση που παραμένει ευάλωτη σε πολιτικές παρεμβάσεις.
Η απουσία κανόνων δεν είναι τυχαία — είναι επιλογή. Και όσο δεν τίθενται όρια στον αριθμό, στις αρμοδιότητες και στη διαφάνεια των μετακλητών, το πρόβλημα θα διευρύνεται.
Το ερώτημα δεν είναι πλέον πόσοι είναι οι μετακλητοί. Το ερώτημα είναι τι είδους κράτος θέλουμε: ένα σύστημα που υπηρετεί τη διοίκηση ή ένα σύστημα που υπηρετεί την εκάστοτε εξουσία.
Πηγή: VoiceNews.gr
