Την ώρα που το κυβερνητικό επιτελείο επιδιδόταν σε θριαμβολογίες για τις «νέες αγορές» και την «προστασία της φέτας», η πραγματικότητα της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής ήρθε να τους προσγειώσει ανώμαλα. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με μια οριακή αλλά κρίσιμη απόφαση (334 υπέρ έναντι 324 κατά), αποφάσισε να «παγώσει» τη συμφωνία της ΕΕ με τις χώρες Mercosur, παραπέμποντάς την στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για έλεγχο νομιμότητας.
Η Αυταπάτη των «Ανοιχτών Αγορών»
Η κυβέρνηση, προσκολλημένη στο δόγμα της «προθυμίας» προς τις Βρυξέλλες, παρουσίαζε τη συμφωνία ως θείο δώρο για τους Έλληνες εξαγωγείς ελαιολάδου και οίνου. Αποσιώπησε όμως τεχνηέντως τον θανάσιμο κίνδυνο που ελλοχεύει για την ελληνική κτηνοτροφία και την παραγωγή ζάχαρης από την εισροή φθηνών και αμφιβόλου ποιότητας προϊόντων από τη Λατινική Αμερική. Το «πάγωμα» της συμφωνίας δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική καθυστέρηση, αλλά μια ηχηρή επιβεβαίωση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τα εθνικά συμφέροντα και τις ανησυχίες των Ευρωπαίων αγροτών.
Πολιτικό Βατερλώ και Νομική Αβεβαιότητα
Το γεγονός ότι η συμφωνία παραπέμπεται στο Δικαστήριο της ΕΕ σημαίνει ότι θα παραμείνει σε πολιτική και νομική «κατάψυξη» για τουλάχιστον 18 έως 24 μήνες. Αυτή η εξέλιξη εκθέτει ανεπανόρθωτα το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο έσπευσε να στηρίξει μια συμφωνία που θεωρείται πλέον «πολιτικά τοξική» ακόμα και από τους ίδιους τους Ευρωπαίους νομοθέτες.
Η κυβέρνηση αγνόησε τις κραυγές αγωνίας των Ελλήνων παραγωγών που προειδοποιούσαν για τον αθέμιτο ανταγωνισμό.
Πόνταρε σε μια συμφωνία-φάντασμα, την οποία το ίδιο το Ευρωκοινοβούλιο θεωρεί νομικά έωλη και περιβαλλοντικά επιζήμια.
Αποδείχθηκε ουραγός των εξελίξεων, καθώς ενώ η Γαλλία και άλλες χώρες πρόταξαν το εθνικό τους συμφέρον, η Αθήνα παρέμεινε ο «καλός στρατιώτης» μιας εμπορικής πολιτικής που καταρρέει.
Η Αυταπάτη της «Βιομηχανικής Υπερδύναμης»
Η πλέον εξοργιστική πτυχή της κυβερνητικής στάσης είναι η στρατηγική σύγχυση. Η Ελλάδα συμπεριφέρθηκε σαν να έχει τα ίδια συμφέροντα με τη Γερμανία. Σαν να ήταν μια βιομηχανική υπερδύναμη που εξάγει αυτοκίνητα και βαριά μηχανήματα, και όχι μια χώρα που στηρίζεται στα ΠΟΠ προϊόντα και τους μικρούς παραγωγούς. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική αυτοαναίρεση που έχει να κάνει μια αγροτική χώρα να υπερασπίζεται μια συμφωνία σχεδιασμένη αποκλειστικά για τις βιομηχανικές οικονομίες του Βορρά, χωρίς καν να διεκδικήσει σοβαρές εξαιρέσεις για το φθηνό βοδινό, τα πουλερικά ή τη σόγια που θα κατακλύσουν την αγορά.
Πηγή: VoiceNews.gr
