Η ανάρτηση περιλαμβάνει ένα βίντεο με τον John Casey, πρώην σύμβουλο της NASA, που προτρέπει να προετοιμαστoύμε για ένα επικείμενο Μεγάλο Ηλιακό Ελάχιστο (GSM) γύρω στο 2030-2040, προβλέποντας παγκόσμια ψύξη, αποτυχίες καλλιεργειών, ελλείψεις τροφίμων και πολιτικές αναταραχές με βάση ιστορικά πρότυπα όπως το Ελάχιστο του Μάουντερ.
Οι ισχυρισμοί του Casey, που αναλύονται λεπτομερώς σε βιβλία όπως το «Cold Sun», συνδέουν τη μειωμένη ηλιακή δραστηριότητα με λιμούς και πολέμους του παρελθόντος, αλλά οι μελέτες με κριτές (π.χ. ανάλυση της NASA για το 2020) δείχνουν ότι οποιοδήποτε GSM θα προκαλέσει ψύξη το πολύ 0,3°C, ανεπαρκής για να αντισταθμίσει την ανθρωπογενή θέρμανση 1-2°C που προβλέπεται από τη συναίνεση της IPCC.
To Ελάχιστο του Μάουντερ(GSM) συνδέεται με τις βιβλικές προφητείες ενός «σκοτεινού ήλιου» (π.χ. Ησαΐας 13:10).
Ως Ελάχιστο του Μάουντερ θεωρείται μια περίοδος εξαιρετικά χαμηλής ηλιακής δραστηριότητας από το 1645 έως το 1715 περίπου, που χαρακτηρίστηκε από σχεδόν απουσία ηλιακών κηλίδων και μειωμένη ηλιακή παραγωγή, όπως καταγράφεται στα ιστορικά αστρονομικά αρχεία και επιβεβαιώνεται από δείκτες όπως ο άνθρακας-14 στους δακτυλίους των δέντρων.
Συμπίπτει με την ευρύτερη Μικρή Εποχή των Παγετώνων (περίπου 1300-1850), μια εποχή ψυχρότερων παγκόσμιων θερμοκρασιών, αλλά ο άμεσος αιτιώδης ρόλος της στην ψύξη αμφισβητείται, με τις ηφαιστειακές εκρήξεις να αναφέρονται συχνά ως ο κύριος παράγοντας.
Το ελάχιστο του Μάουντερ συνέπεσε με περιφερειακές τάσεις ψύξης, αν και η συνολική πτώση της θερμοκρασίας στο βόρειο ημισφαίριο ήταν μέτρια (περίπου 1°C κάτω από τους μέσους όρους του 20ού αιώνα) και όχι ομοιόμορφα κατανεμημένη.
Οι βασικές επιπτώσεις περιλάμβαναν:
- Ψυχρότερους χειμώνες και ακραίες θερμοκρασίες:
- Ένας τέτοιος ήταν ο Μεγάλος Χειμώνας του 1708-09, με ποτάμια όπως ο Τάμεσης να παγώνουν στο Λονδίνο (αν και τέτοια γεγονότα δεν ήταν μοναδικά πιο συχνά κατά τη διάρκεια του ελάχιστου σε σύγκριση με τις περιόδους που το περιβάλλουν).
- Αυξημένη μεταβλητότητα του καιρού: Μετά το 1660 περίπου, ο καιρός από έτος σε έτος έγινε πιο ασταθής, με αυξημένη συχνότητα καταιγίδων στην περιοχή της Βόρειας Θάλασσας και μετατοπίσεις στα πρότυπα των ανέμων (π.χ. περισσότεροι ανατολικοί άνεμοι λόγω αλλαγών στη Βορειοατλαντική Ταλάντωση).
- Μειωμένα ηλιακά φαινόμενα: Λιγότερο σέλας, ασθενέστερος ηλιακός άνεμος (πιθανώς η μισή από τη σημερινή του ισχύ) και μειωμένο ηλιακό στέμμα κατά τη διάρκεια των εκλείψεων, τα οποία συνδέονται με χαμηλότερη μαγνητική δραστηριότητα και παραγωγή υπεριώδους ακτινοβολίας.
- Περιφερειακές διακυμάνσεις: Στην Κίνα, το ακραίο ψύχος και οι λιμοί κορυφώθηκαν στις δεκαετίες 1630-1640, πριν από την παραδοσιακή έναρξη του ελάχιστου, ενώ τμήματα των βορειοανατολικών ΗΠΑ παρέμειναν σχετικά ζεστά μέχρι τον 18ο αιώνα.
Στη Βόρεια Αμερική, οι παγετώνες προχώρησαν σε περιοχές όπως τα καναδικά Βραχώδη Όρη και η ψύξη επηρέασε εντονότερα τις βόρειες και δυτικές περιοχές.
Αυτό οδήγησε σε ψυχρότερες συνθήκες στη βόρεια Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά σε ηπιότερους χειμώνες στη νότια Ευρώπη, τον Καναδά και τη Γροιλανδία.
Τα κλιματικά μοντέλα υποδεικνύουν ότι η μειωμένη συνολική ηλιακή ακτινοβολία του ελάχιστου συνέβαλε στην ψύξη στο ίδιο επίπεδο με τις αλλαγές στις χρήσεις γης (π.χ. αποψίλωση των δασών που αύξησε το albedo), αλλά η ηφαιστειακή δραστηριότητα ήταν η κυρίαρχη επιρροή, με τη Μικρή Εποχή των Παγετώνων να ξεκινά ~80 χρόνια πριν από το ελάχιστο εν μέσω αυξανόμενης ηλιακής δραστηριότητας.
Το ψυχρότερο, πιο ευμετάβλητο κλίμα ενίσχυσε τις υπάρχουσες κοινωνικές ευπάθειες, οδηγώντας σε εκτεταμένες δυσχέρειες, αν και οι επιπτώσεις διέφεραν ανά περιοχή και επιδεινώθηκαν από παράγοντες όπως οι πόλεμοι και η κακή διακυβέρνηση.
Στην Ευρώπη οι βαρείς χειμώνες αύξησαν τη θνησιμότητα και την οικονομική πίεση, αλλά οι αλλαγές στους ανέμους βοήθησαν το ολλανδικό εμπόριο και τις στρατιωτικές εκστρατείες (π.χ., διευκολύνοντας την ένδοξη επανάσταση του 1688). Οι καταιγίδες βύθισαν πλοία αλλά επιτάχυναν ορισμένα ταξίδια.
Στην Κίνα οι ψυχρές καταιγίδες πριν από το 1645 στις δεκαετίες 1630-1640 κατέστρεψαν τις σοδειές, πυροδοτώντας λιμούς, ληστείες, εξεγέρσεις και την κατάρρευση της δυναστείας Μινγκ το 1644, ανοίγοντας το δρόμο για τη δυναστεία Τσινγκ.
Στην Βόρεια Αμερική οι πρώτοι Άγγλοι έποικοι στο Τζέιμσταουν (Βιρτζίνια) υπέφεραν από ψυχρές και ξηρές συνθήκες που οδήγησαν σε πείνα και υψηλά ποσοστά θνησιμότητας (~80% θνησιμότητα τα πρώτα χρόνια), με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν σχεδόν την αποικία το 1610.
Στη Νέα Γαλλία (Καναδάς), η αύξηση της θερμοκρασίας μετά το κατώτατο όριο αποδόθηκε αργότερα στην αποψίλωση των δασών για να δικαιολογηθεί η αρπαγή της γης από τους ιθαγενείς.
Οι ευρύτερες κρίσεις περιλάμβαναν οικονομικές διαταραχές, αυξημένες εξεγέρσεις και μείωση του πληθυσμού στις πληγείσες περιοχές, αν και δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις που να τις συνδέουν αποκλειστικά με την ηλιακή δραστηριότητα.
Ενώ οι πρώτοι ερευνητές, όπως ο John A. Eddy (1976), πρότειναν μια αιτιώδη σχέση μεταξύ του ελάχιστου και της Μικρής Εποχής των Παγετώνων, οι πρόσφατες ανακατασκευές δίνουν έμφαση σε πολλαπλούς παράγοντες: οι ηλιακές μεταβολές έπαιξαν μεν ρόλο, αλλά ήταν δευτερεύουσες σε σχέση με την ηφαιστειότητα, τις διακυμάνσεις των αερίων του θερμοκηπίου και την εσωτερική μεταβλητότητα του κλίματος.
Οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του ελάχιστου δεν ήταν αισθητά χαμηλότερες από τις προηγούμενες δεκαετίες και η έναρξη της Μικρής Εποχής των Παγετώνων προηγήθηκε.
Ορισμένες μελέτες διερευνούν κατά πόσον παρόμοια μεγάλα ελάχιστα θα μπορούσαν να επηρεάσουν το σύγχρονο κλίμα, αλλά η ομοφωνία υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε μελλοντική ηλιακή πτώση θα είχε ελάχιστο αντίκτυπο σε σύγκριση με την ανθρωπογενή θέρμανση.
Πηγή: VoiceNews.gr
