Τι τραγικό θέαμα! Δήμοι σε όλη την Ελλάδα πληρώνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ για την τοποθέτηση λωρίδων όδευσης τυφλών, αυτών των κίτρινων ή ανάγλυφων πλακών στα πεζοδρόμια, που υποτίθεται θα βοηθούσαν έναν συμπολίτη μας χωρίς όραση να κυκλοφορήσει με ασφάλεια.
Δείτε εδώ το Κόστος λωρίδων όδευσης τυφλών ανά Δήμο!
Έργα, εργολαβίες, τιμολόγια που σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν μέχρι και τα 32 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο για πλάκες μαρμάρου, όταν σε άλλους δήμους η ίδια δουλειά με τσιμεντόπλακες κοστίζει 17–20 ευρώ!
Ρίξτε μια ματιά στα τιμολόγια ορισμένων δήμων κάνοντας κλικ στους παρακάτω σύνδεσμους:
Έχουμε δύο δήμους που χρησιμοποιούν τα ίδια υλικά, αλλά οι τιμές στον ένα είναι διπλάσιες. Για ποιο λόγο, κύριοι;
Πληρώνουμε λοιπόν πανάκριβα, από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου, για να αποδείξουμε δήθεν «κοινωνική μέριμνα». Και τι γίνεται μετά; Το πεζοδρόμιο γεμίζει με τραπεζοκαθίσματα, καρέκλες, εμπορεύματα, μηχανάκια, κάδους. Οι λωρίδες τυφλών μετατρέπονται σε λωρίδες εμπορικής κατάληψης. Οι εργολάβοι πληρώθηκαν, οι δήμοι έβγαλαν τις φωτογραφίες τους, οι αναθέσεις έγιναν… και ο τυφλός; Ο τυφλός συνεχίζει να σκοντάφτει, να κινδυνεύει, να νιώθει ανεπιθύμητος στην ίδια του την πόλη.
Η μεγάλη υποκρισία
Το ελληνικό κράτος παριστάνει ότι φροντίζει τους ευάλωτους. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιεί την αναπηρία για να ανοίξει νέα εργολαβικά «παράθυρα». Η κατασκευή όδευσης τυφλών γίνεται άλλο ένα πρόσχημα για αναθέσεις με φουσκωμένα τιμολόγια. Κι όταν το έργο τελειώσει, κανείς δεν ενδιαφέρεται να ελέγξει αν όντως λειτουργεί. Ούτε η αστυνομία, ούτε οι δημοτικοί υπάλληλοι, ούτε οι ίδιοι οι αιρετοί.
Το αποτέλεσμα; Ένα έργο που κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ καταλήγει άχρηστο. Ο τυφλός που το χρειάζεται, αν υπάρχει έστω κι ένας σε μια μικρή πόλη, δεν μπορεί να το χρησιμοποιήσει. Και οι υπόλοιποι πολίτες βλέπουν μια ακόμα απόδειξη ότι η χώρα λειτουργεί για την τσέπη λίγων και όχι για την ανάγκη των πολλών.
Η εικόνα της ντροπής
Περπατήστε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, των Χανίων. Οι λωρίδες για τυφλούς καταλήγουν σε δέντρα, σε στύλους, σε τοίχους. Ή – ακόμα χειρότερα – τις καταλαμβάνουν μαγαζιά που θέλουν να απλώσουν μια καρέκλα παραπάνω. Οι πελάτες κάθονται ανενόχλητοι πάνω στη «λωρίδα τυφλών», την ώρα που ο τυφλός δεν έχει κανέναν διάδρομο ασφαλείας. Ένα έργο που σχεδιάστηκε για να είναι σύμβολο σεβασμού, έγινε σύμβολο κοροϊδίας.
Δεν είναι έργο κοινωνικό – είναι εργολαβικό
Κι εδώ κρύβεται το πραγματικό έγκλημα: τα έργα αυτά δεν γίνονται για τον τυφλό. Γίνονται για τον εργολάβο. Για να πέσουν λεφτά σε «φιλικές εταιρείες», για να βγουν αναθέσεις χωρίς ανταγωνισμό, για να φωτογραφηθούν οι δήμαρχοι. Αν πραγματικά ήθελαν να βοηθήσουν, θα φρόντιζαν να διασφαλίσουν ότι οι λωρίδες παραμένουν καθαρές και λειτουργικές. Θα έριχναν πρόστιμα στα καταστήματα που τις καταπατούν. Θα έβαζαν την αστυνομία να ελέγχει.
Αντί γι’ αυτό, το έργο σταματά στη φωτογραφία της κορδέλας. Και μετά, εγκατάλειψη.
Η ουσία
Στην Ελλάδα, καταφέραμε να κάνουμε ακόμα και την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρία ευκαιρία πλουτισμού. Δεν σεβόμαστε ούτε τον πιο αδύναμο συμπολίτη μας. Ούτε τον έναν τυφλό που θα έπρεπε να έχει το αυτονόητο: την ελευθερία να περπατήσει με ασφάλεια στην πόλη του.
Η κοινωνία μας κρίνεται από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους. Κι εμείς, δυστυχώς, αποτύχαμε. Οι «οδηγοί τυφλών» έγιναν «οδηγοί εργολάβων». Και οι πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό.
Πηγή: VoiceNews.gr
