Η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι βάζει στο «επίκεντρο» το δημόσιο χρέος και ότι το 2026 θα διαθέσει επιπλέον 8,8 δισ. ευρώ για την πρόωρη αποπληρωμή μνημονιακών διακρατικών δανείων (GLF), με στόχο να έχουν εξοφληθεί έως το 2031, 10-11 χρόνια νωρίτερα… Παράλληλα, παρουσιάζει ως επιτυχία ότι έχουν ήδη γίνει πρόωρες αποπληρωμές συνολικά 29 δισ. ευρώ, την ώρα που οι συνολικές χρηματοδοτικές ανάγκες του 2026 υπολογίζονται σε 24,7 δισ. ευρώ και ο ΟΔΔΗΧ σχεδιάζει άντληση περίπου 8 δισ. ευρώ από τις αγορές.
Κανείς σοβαρός δεν λέει ότι η διαχείριση του χρέους είναι αδιάφορη.
Όμως εδώ φαίνεται καθαρά η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων, βρίσκουμε δισεκατομμύρια για να φαίνεται «καλή» η χώρα στα μάτια των Βρυξελλών, αλλά δεν βρίσκουμε την ίδια αποφασιστικότητα για να δώσουμε την οικονομική πνοή στον πρωτογενή τομέα, που στραγγαλίζεται από το κόστος ενέργειας και παραγωγής. Την ίδια στιγμή που οι αγρότες ζητούν τα στοιχειώδη μέτρα όπως φθηνότερη κιλοβατώρα και λύσεις για το αγροτικό κόστος, η κυβέρνηση επιλέγει την επικοινωνία της «σταθερότητας» και αφήνει την ύπαιθρο να αδειάζει μήνα με τον μήνα.
Το παράλογο είναι ότι ακόμη και στην ίδια την Ευρώπη, που η κυβέρνηση την επικαλείται ως “πιστοποιητικό ορθότητας”, έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση για το πώς η ΚΑΠ και οι κανόνες της επιβαρύνουν τον αγρότη και τροφοδοτούν την κοινωνική έκρηξη.
Οξύμωρο δε, είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αναγνωρίσει την ανάγκη της μείωσης των διοικητικών βαρών και την ανάγκη μεγαλύτερης ευελιξίας μετά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις έξω από το ευρωκοινοβούλιο, ενώ η πολιτική πίεση των αγροτών έφτασε στο σημείο να μπλοκάρει ή να καθυστερεί ακόμη και μεγάλες εμπορικές πρωτοβουλίες, όπως η συμφωνία ΕΕ-Mercosur, λόγω των φόβων για τον αθέμιτο ανταγωνισμό και τα χαμηλότερα πρότυπα. Ας μην συζτητήσουμε καν, το γεγονός ότι από το τέλος του 2026 θα εξαντληθούν οι πόρει του Ταμείου Ανάκαμψης και η Ελλάδα δεν έχει προετοιμαστεί καθόλου για αυτό…
Αντί η κυβέρνηση να αξιοποιήσει την δημοσιονομική “άνεση” που επικαλείται και την εξοικονόμηση των τόκων ως μοχλό για την παραγωγική ανασυγκρότηση, επιλέγει να επενδύει, σχεδόν δουλικά, στο προφίλ του «υπεύθυνου» εταίρου.
Αν η κυβέρνηση θέλει πράγματι εθνικά ωφέλιμη πολιτική, το πρώτο μέλημα έπρεπε να είναι να στηρίξει τον πρωτογενή τομέα ως υποδομή ασφάλειας και ανεξαρτησίας, όχι ως “παράρτημα” επιδοτήσεων. Το ίδιο το κράτος λέει ότι εξοικονομεί δισεκατομμύρια σε τόκους και διατηρεί ισχυρό ταμειακό απόθεμα. Ε, τότε ας μεταφραστεί αυτό σε μείωση κόστους ενέργειας για παραγωγή και άρδευση, σε πραγματική στήριξη για καύσιμα και εφόδια, σε έργα νερού και αντιπλημμυρικές υποδομές, σε ενίσχυση συλλογικών σχημάτων και μεταποίησης, σε κανόνες αγοράς που προστατεύουν τον παραγωγό από τις στρεβλώσεις της εφοδιαστικής αλυσίδας. Όχι σε άλλη μία χρονιά όπου ο αγρότης ακούει «στόχους» και βλέπει μόνο λογαριασμούς.
Χώρα που δεν παράγει, δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη, επειδή ακριβώς, δεν ειναι αυτάρκης, όσο “καλά” κι αν δείχνουν οι δείκτες χρέους σε μια παρουσίαση του ΟΔΔΗΧ.
Πηγή: VoiceNews.gr
